Dit is een blog over de constatering van foute bloedwaarden en de diagnose AML op vrijdag 17 oktober 2025 (na de beenmergfunctie op diezelfde ochtend). Plus alles wat er sindsdien gebeurd is.
Maandag 31 augustus
De afspraak met de hematoloog (een vervanger want mijn vaste hematoloog is op vakantie) op 10 augustus leidt tot het direct starten van chemokuur nummer 7. Het is net als eerder gepland een kortere kuur van 5 dagen i.p.v. 7 dagen. Dit keer valt het me een beetje tegen tijdens de kuur, want ik heb meer last van de prikken dan bij eerdere kuren (veel buikpijn en diarree) en ik voel me hierdoor minder fit. Het lijkt niet gerelateerd aan de nieuwe stent, ondanks dat mijn lichaam daar ook wel even aan moet wennen. Ik bedoel dat het wat gevoelig was in het gebied van mijn hartstreek en dat het niet zo was dat ik meteen minder last van benauwdheden had. Nu is dat gelukkig inmiddels al weer wat verbeterd.
Twee weken later heb ik op maandag 24 augustus opnieuw een afspraak met mijn eigen hematoloog (weer terug van vakantie). De bloedwaarden vertellen dat de trombocyten (de bloedplaatjes die zorgen voor de stolling bij bloedingen) net onder de ondergrens zitten. Vanwege de dubbele dosis bloedverdunners die ik moet slikken i..v.m. de plaatsing van de stent, is dit een ongewenste situatie. Dus op dinsdag volgt een bloedtransfusie, specifiek met bloedplaatjes. Dit is zelfs voor mij nieuw, ik heb nog niet eerder een bloedtransfusie gehad. Weer een paar uurtjes ziekenhuis extra.
Nu gaat het gerucht dat je van zo’n bloedtransfusie een goeie oppepper kunt krijgen. Nou, niet deze jongen; Althans niet bij deze transfusie met bloedplaatjes. Op de dag van het inlopen van het gelige zakje (dat ik nog herken van de honderden keren dat ik tot tien jaar geleden iedere acht weken zelf bloedplasma doneerde bij de bloedbank) heb ik nog weinig last. De dag erna voel ik me toch zo ontzettend moe, dat ik mijn armen nauwelijks op kan tillen en mijn hoofd het liefst laat rusten tegen een kussentje. Langzamerhand wordt het in de dagen erna beter, echter deze impact had ik niet verwacht.
Ik voel me dan opeens weer zo erg “de patiënt” die niets meer zelfstandig kan, anders dan een beetje op de bank hangen. En dus komt alles weer op Monique neer. We bespreken dat ook met maatschappelijk werk in het ziekenhuis. We moeten oppassen dat we ons samen partners zijn niet verliezen en we steeds meer toegroeien naar een verhouding patiënt/verzorgende.
Monique en ik verlangen allebei naar het einde van de behandeling(en). Het traject duurt immers zo veel langer dan gehoopt en verwacht. Het is soms verdraaid zwaar, ondanks dat je probeert er met een gezonde positieve instelling in te staan. Zo wil ik graag het voorstel van de cardioloog volgen, dat ik mogelijk na drie maanden herstel in aanmerking kom om opnieuw een stamceltransplantatie te ondergaan. Het bericht vanuit de hematoloog is helaas duidelijk: we gaan geen “overhaaste” dingen doen. Liever zo veel mogelijk zekerheid over dat mijn lichaam het aan kan. Het lijkt er op dat de groene vinkjes verlopen zijn en er dus opnieuw controles en onderzoeken nodig zijn. Dus gaan we maar weer in de stand staan van geduld hebben en het lichaam tijd gunnen. De volgende chemokuur (nummer 8) staat in de planning om te starten op 7 september. Als ik niet fysiek moe ben, dan begin ik dat mentaal wel te worden. Pffff…
Zondag 9 augustus
De catheterisatie is vrijdag goed verlopen. Ik heb het ervaren als een pittige ingreep. Voor mijn gevoel zijn ze een flinke poos met me bezig geweest. Sowieso ben ik in totaal bijna 11 uur in het ziekenhuis geweest. ik was pas laat aan de beurt en er kwamen nog wat “spoedjes” tussendoor.
Er is aan de rechterkant een flinke stent van 3,8 cm geplaatst. Dit was nodig om een stuk ader te herstellen dat aan de binnenkant rafelig van vorm was, op de plek waar tijdens de MRI van het hart zuurstoftekort was geconstateerd. Tijdens de behandeling heb ik het af en toe wel even letterlijk benauwd gehad. Ze moeten toch zo’n ballonnetje opblazen en het vat oprekken zodat de stent netjes op de juiste plek gezet kan worden. Achteraf gezien is het prima te doen, maar in het moment voelt het toch als afzien. Ze hebben na plaatsing van de stent alles door getest en het eerder geconstateerde zuurstoftekort treedt niet meer op.
Kortom, goed nieuws want dit is de gewenste uitkomst. Morgen heb ik weer een afspraak met de hematoloog, dus ben ik benieuwd wat die zegt. De catheterisatie procedure vereist standaard dat er 6 maanden een kuur met bloedverdunners volgt, maar de cardioloog liet al doorschemeren dat. vooruitlopend op een komende stamceltransplantatie, 3 maanden ook voldoende zou kunnen zijn. We wachten het af…
Donderdag 30 juli
De datum van de catheterisatie is vastgesteld op 7 augustus. Ik ben benieuwd wat dat gaat opleveren, het voelt een beetje spannend. Ik zie er niet tegen op, want ik heb al een aantal keren eerder zo’n procedure meegemaakt. Dit keer is de uitkomst wel heel belangrijk, omdat dit meteen iets zegt over hoe de leukemie behandeling er verder uit kan gaan zien.
In eerste instantie stond chemokuur 7 gepland om nog voor de catheterisatie plaats te laten vinden, maar mijn bloedwaarden -m.n. de witte bloedcellen- zijn nog niet voldoende hersteld om dit te verantwoorden. De hematoloog vindt het risico op infectie te groot. Dus is het voorlopig uitgesteld tot de week na de catheterisatie.
Gelukkig hoeven we ons niet te vervelen. Tara verhuist deze week, dus we vermaken ons met hulp bieden waar mogelijk.
Vrijdag 10 juli
Wat een domper!!! Van het ene op het andere moment staat de wereld qua planning weer volledig op zijn kop…
Deze week belde -eerder dan gepland- de cardioloog met de officiële uitslag van de MRI van het hart. Deze werd later in de week bevestigd door de hematoloog. Uit de MRI blijkt dat delen van mijn hart bij zware inspanningen een zuurstoftekort ervaren. En dat is een absolute showstopper voor de stamceltransplantatie die vanaf 17 juli gepland stond. Dus geen groen vinkje, maar een rood kruis.
Geen start van de laatste fase van mijn proces naar genezing. Dat is een lelijke streep door de rekening. Ik voel me boos en chagrijnig, en het lijkt of mijn lichaam me in de steek laat. Bah! Ik heb even tijd nodig om de teleurstelling een plekje te geven. Mag ik even vloeken?
Maar goed, we moeten verder. Dus hoe ziet een mogelijk vervolg scenario er dan uit? Ik moet eerst een catheterisatie ondergaan. Daar heb ik er in het verleden al een paar van ondergaan. Dan gaat er iemand met een camera op de nek via mijn pols de bloedbaan in om via de aderen naar het hart te gaan om daar de status van kransslagaders te onderzoeken en eventuele vernauwingen op te speuren.
Als ze daar iets vinden, kan dat mogelijk door dotteren (ballonnetje opblazen) en een stent plaatsen verholpen worden. Dat zou het meest gunstige scenario zijn, want dan kan na 3-4 maanden herstel mogelijk alsnog een stamceltransplantatie plaatsvinden. De donor blijft voorlopig even voor mij gereserveerd staan. In de tussenliggende periode krijg ik wel extra chemokuren om de leukemie er onder te houden. En er moet goed afgestemd worden dat de bloedwaarden na de chemo’s in overeenstemming blijven met de extra set van bloedverdunners die standaard na het plaatsen van een stent wordt gegeven. De risico’s op bloeding moet immers worden voorkomen.
Een andere uitkomst van de catheterisatie kan zijn dat ze wel vernauwingen vinden, maar dat dit niet oplosbaar is met één of meerdere stents plaatsen. Dan zou er wellicht een bypass operatie moeten worden ondergaan. Dat werpt me met een herstel van 6-9 maanden meteen nog verder terug. Liever niet…
En tenslotte kan het zelfs zo zijn dat zo’n catheterisatie helemaal niets oplevert, omdat ze vanuit de binnenkant van de aderen geen vernauwing kunnen ontdekken. Een kransslagader kan namelijk ook van buitenaf dichtgedrukt worden, hetgeen je niet kunt waarnemen als je er met een camera tijdens de catheterisatie langskomt. Althans, dat heb ik in het verleden eens als uitleg gehoord van een cardioloog toen ze niets vonden tijdens het onderzoek en ik relatief kort erna toch een hartinfarct kreeg. Afijn, dan weet ik dus niet wat voor mogelijkheden er nog zijn om alsnog voor een stamceltransplantatie in aanmerking te komen.
Ik word binnen 3-4 weken opgeroepen voor de catheterisatie. En vanaf eind juli volgt chemokuur nummer 7. Ik moet hier nog een beetje zin in zien te maken… [zucht]
Donderdag 2 juli
Ook chemo 6 is sinds gisteren achter de rug. Ik voel me af en toe een beetje slap en heb weinig energie. Maar ik ben blij dat ook deze kuur er weer opzit. Volgens de hematoloog is de uitslag van de laatste beenmergpunctie d.d. 18 juni in orde. Helaas kan ik zelf niet de resultaten m.b.t. deze uitslag in mijn dossier zien, omdat er iets is misgegaan bij het binnenkomen van de data. De hematoloog heeft het handmatig gekopieerd in haar deel van het dossier, maar het is niet zichtbaar in mijn online gegevens.
We zijn dus nog altijd op weg naar de veelgenoemde fase van de stamceltransplantatie. Voor het zo ver is moeten er veel vinkjes op groen komen te staan:
- Het percentage foute cellen in het beenmerg moet minder zijn dan 0,1% (dit is nog niet het geval, maar we komen blijkbaar voldoende in de buurt volgens de hematoloog);
- Het gebit moet worden gecontroleerd op mogelijke infectierisico’s (dit vinkje is GROEN!);
- M.b.v. een endoscopie/gastroscopie moet de maag en alvleesklier bekeken worden (dit vinkje is GROEN!;
- M.b.v. een Gallium scan moeten de lymfeklieren bekeken worden (dit vinkje is GROEN!);
- De longfunctie moet worden gecontroleerd (staat gepland voor 7 juli a.s.);
- De hartfunctie moet worden gecontroleerd (de MRI van het hart heeft plaatsgevonden op 25 juni; voor wat ik kan lezen in mijn dossier lijkt de hartfunctie onveranderd t.o.v. de vorige controle, dus dat zou ook een groen vinkje betekenen. Ik moet echter nog een officiële uitslag krijgen);
- De nierfunctie moet worden gecontroleerd (dit vinkje is o.b.v. de bloedwaarden GROEN!);
- De algehele fysieke conditie moet voldoende zijn qua spiermassa en uithoudingsvermogen (dit is moeilijk objectief vast te stellen; mijn inschatting is dat dit voldoende lijkt).
Pas wanneer al deze vinkjes op groen staan, kan er een besluit vanuit het UMCU volgen om de stamceltransplantatie doorgang te laten vinden. Immers, ze willen de kans op slagen van een succesvolle behandeling zo groot mogelijk maken en voorkomen dat ik er slechter uit kom dan dat ik er in ga. De donor van de stamcellen is ook beschikbaar. Alhoewel er nog een kleine kans bestaat dat de donor wordt afgekeurd, staat alles opgelijnd voor een opname in het ziekenhuis vanaf vrijdag 17 juli.
Ik heb inmiddels allerlei toestemmingsverklaringen getekend. Denk hierbij aan de toestemming om de stamceltransplantatie te starten en dat hierbij (stam)cellen worden verzameld en opgeslagen. Dit kan worden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek door zowel het UMC Utrecht als de Europese Groep voor Bloed- en Beenmerg Transplantatie (EBMT). Overigens wordt alles gecodeerd en geanonimiseerd opgeslagen, alleen mijn eigen hematoloog kan de link leggen naar mij als individuele patiënt. Mijn lichaamsmateriaal en gegevens worden tevens opgeslagen in de Biobank Cellulaire Therapie. Tot slot heb ik aangegeven mee te willen werken naar een onderzoek over de kwaliteit van leven na allogene (dus via een donor) stamceltransplantatie. Ik voel me bijna vereerd met zoveel belangstelling voor mijn behandeling…
Tijdens een uitgebreid gesprek met de stamceltransplantatie verpleegkundige hebben we een lijvig schema ontvangen dat schetst hoe de periode van de ziekenhuisopname er uit gaat zien. Zowel Monique als ik ontvingen een exemplaar van deze -zo te zien- in Excel opgezette planning. De dagtelling gaat uit van een stamcel toediening per 30 juli, dat is dag 0. De ziekenhuisopname begint op dag -13, zoals hierboven al vermeld is dat 17 juli, en eindigt op dag +14 (13 augustus).
Voor ieder dag staat vermeld welke medicatie ik ga krijgen. Sommige medicijnen zijn specifiek voor mijn behandeling, maar ook heel veel wordt gegeven ter voorkoming (zoals tegen virussen, tegen bepaalde bacteriën, tegen bepaalde schimmels, tegen de koorts, tegen de afstoting van de stamcellen, tegen misselijkheid, tegen longontsteking, tegen allergische reacties en andere bijwerkingen etc.) of bescherming (van de hersenen, van de lever e.d.). Ik herken er maar enkele van naam, de meeste heb ik nog nooit van gehoord, laat staan geslikt.
De eerste dag van de opname krijg ik een PICC-lijn, die gebruikt kan worden om medicatie via het infuus toe te dienen en bloed af te nemen. Het is een lang, dun en flexibel infuusslangetje dat via een bloedvat in de bovenarm wordt ingebracht, waarna het uiteinde uitkomt in een groot bloedvat vlak bij het hart. Hopelijk lukt dat in mijn rechterarm zonder dat een eventuele trombose in de weg zit. In mijn linkerarm zie ik niet zo zitten i.v.m. de frozen schoulder.
Meteen de volgende dag krijg ik via het infuus een konijneneiwit toegediend dat mijn eigen afweercellen (T-cellen) vernietigt of uitschakelt. Hier kan ik goed ziek van worden, hetgeen zich uit in koorts en rillerigheid, te vergelijken met een flinke griep. Naar verwachting duurt dat maar 1-2 dagen. In de tweede week volgt een zware chemo en ligt mijn gehele immuunsysteem plat.
Na de stamcel toediening van de donorcellen volgt een periode van twee weken wat ze de dip-fase noemen. In die periode zijn mijn bloedwaarden laag en kan soms een bloedtransfusie nodig zijn. Tevens kan er koorts optreden en is antibiotica nodig. Ik kan last krijgen van pijnlijke slijmvliezen en vooral van vermoeidheid. Wanneer alles goed gaat, volgt er uiteindelijk een ontslag uit het ziekenhuis. De precieze datum is nog niet bekend en is afhankelijk van de mate van herstel. Bij het ontslag krijg ik ook nog een fikse hoeveelheid medicatie mee naar huis. Sommige medicijnen moet ik nog een maand slikken, andere drie maanden en sommige minstens een jaar.
Een groot deel van het herstel onderga ik dus gelukkig thuis. Ik kan me zo voorstellen dat ik het verblijf in het ziekenhuis dan wel goed zat ben. Ik weet natuurlijk nog niet in welke staat ik ben als ik thuis kom. Ik schat dat er voorlopig geen feestje inzit…
Pas na dag 100+, dus dat is ergens in november krijg ik de T-cellen van de donor toegediend. Vanaf dat moment moet mijn nieuwe immuunsysteem gaan werken.
Leuke weetjes:
– Ik krijg een nieuwe DNA-structuur (van donor) er bij in mijn bloedsomloop en immuunsysteem;
– Ik raak dankzij de stamceltransplantatie zowel mijn chronische als acute leukemie kwijt (\o/);
– Ik kan een andere bloedgroep krijgen, namelijk die van de donor.
Dinsdag 19 mei
Over het algemeen voel ik me wel redelijk. Nog steeds heb ik wel dagen dat ik snel moe ben en de energie plotseling verdwenen is, maar eigenlijk sta ik er nog steeds positief in. Dat heeft zeker te maken met de uitslag van de laatste beenmergpunctie van 4 mei. Want waar er eerst onduidelijkheid was over de uitslag door het grote verschil tussen de handmatige en mechanische telling, was het nu weer helemaal volgens planning. De handmatige uitslag was nu: < 1% foute cellen (dat is dus wel nogal afwijkend van de vorige keer met 9%!), de mechanische telling kwam tot 0,62%. Kortom, we zijn nog steeds op koers naar de vereiste < 0,1%.
Inmiddels heb ik chemokuur 5 achter de rug. Althans, ik heb vandaag mijn laatste chemopillen van deze kuur geslikt. De volgende beenmergpunctie staat gepland voor 5 juni. Daaraan vooraf heb ik op 3 juni een afspraak bij de hematoloog om bloedwaarden te bespreken. Voor deze week had ik eindelijk weer eens een weekje zonder ziekenhuisbezoek staan, dacht ik…
Het afgelopen weekend kreeg ik pijn aan mijn rechter onderarm, nagenoeg op dezelfde plek als waar voorheen trombose was geconstateerd (zie de voorlaatste alinea van het bericht van 6 februari). De pijn werd langzaam erger en maandagochtend toch maar het ziekenhuis geconsulteerd. Langs verhaal kort, in de middag bij Radiologie geweest voor een nieuwe echo van de rechterarm en de trombose bleek gezellig terug te zijn. Daarna een gesprek met de hematoloog gehad en nieuwe trombose spuitjes bij de apotheek gehaald om weer viertien dagen te spuiten. Het lijkt enigszins bedreigend omdat een stukje stolsel in een bloedvat los kan schieten en op een verkeerde plek terecht kan komen (bij het hart of n de hersenen). Maar de hematoloog geeft gelukkig aan dat het risico hier op vrij klein is, omdat de verstopping in de oppervlakkige vaten zit en niet in de diepere vaten. In tegenstelling tot de vorige keer heb ik nu één grote bult aan de binnenkant van de bovenarm. Het lijkt wel een extra spierbal. De vorige keer waren het meerdere klein bultjes en die deden nauwelijks pijn. Deze dikke bult zet alles onder druk en is helaas wel super pijnlijk. Met wat extra pijnstillers is het gelukkig draaglijk.Ik heb nu dus twee pijnlijke armpjes, links mijn frozen schoulder en rechts mijn trombo bult. Zo handig, die arme armpjes…
Maar goed, we zijn op de goede weg dus stoppen met zeuren. Chemokuur nummer 6 staat al in de planning vanaf 10 juni, evenals de bijbehorende beenmergpunctie op 29 juni. En sterker nog, het bewijs dat het goed gaat wordt ook geleverd omdat de voorbereidingen van de uiteindelijke stamceltransplantatie met potlood gepland zijn. We gaan op zomerkamp: de SCT start medio juli! Uiteraard wel nog onder het voorbehoud dat alle eerder genoemde vinkjes op groen komen. Ook daar druppelen de afspraken voor binnen. Er komt een MRI scan van het hart aan (datum nog onbekend), op 24 juni staat een afspraak met de SCT verpleegkundige en de hematoloog, op 7 juli volgt een longonderzoek, etc.
Het moge duidelijk zijn, vanaf de start van het nieuwe voetbalseizoen ga ik herstellen en zorgen dat ik weer terug in de basis kom. ik hoef het alleen nog maar te doen…!!
N.B.: Voor wie al een tijdje op een update van deze blog zat te wachten, sorry. Soms neem ik me wel voor, maar gebeurt het toch niet. Het heeft vast iets te maken met mijn interne gedachten als “ik ga het zo even doen”, “O ja, nu even geen zin, morgen is er weer een dag”, etc.. Daarnaast is het zo dat ik op steeds meer dagen wel energie heb om iets te ondernemen en uitgeteld ben als het achter de rug is. De dagen zonder energie tellen sowieso niet mee om iets gedaan te krijgen.
Leuke, energie opwekkende, dingen die ik de afgelopen periode heb kunnen doen:
- Op bezoek bij familie en vrienden;
- Bezoek thuis ontvangen;
- 10 km gefietst;
- Naar de FCU Oldstars training en af en toe een toernooi bezoeken;
- Theater bezoek (met name de voorstelling van dansgroep Oxygen was genieten, zoek op YouTube maar eens op “Oxygen – The Rise” voor een impressie).
Zaterdag 18 april
Op woensdag 8 april heb ik inderdaad wel een voorlopige uitslag gekregen, maar die was nogal dubbel. En op 14 april kwam de de definitieve uitslag en er veranderde niets aan het dubbele gevoel dat ik kreeg. Wat is er aan de hand? Is er reden tot ongerustheid?
Nou ja, eigenlijk wel, want de uitslag van de beenmergpunctie is bepalen of ik al dan niet -ooit- in aanmerking kom voor een stamceltransplantatie (zie de eerste bullet in het bericht van 3 april). Even terug naar wat er geconstateerd is. Bij een beenmergpunctie worden er twee methoden gehanteerd om het percentage foute cellen in het beenmerg te bepalen. Ten eerste wordt door twee verschillende specialisten handmatig een telling uitgevoerd op een selectie van 500 cellen uit de beenmergpunctie. Het gemiddelde van de twee tellingen vormt de uitkomst van de handmatige telling (in mijn online medisch dossier te vinden onder het kopje “Blasten”). Ten tweede wordt een machinale telling uitgevoerd op basis van een aantal aan het begin van mijn ziekte vastgestelde celtypen (de zgn. fenotypen). Deze typen krijgen elke een herkenbare kleur waarmee de machine de verschillende soorten cellen gaat tellen.
De uitkomst van de handmatige telling leverde een resultaat op van 9% terwijl de uitkomst van de machinale telling uit kwam op 0,8%. WTF… meer dan een factor 10 verschil! Hoe dan?
Te meer omdat het resultaat van de beenmergpunctie hier voor 2% was, wijst de handmatige telling er op dat we helemaal de verkeerde kant opgaan, terwijl de machinale telling laat zien dat het wel de goede richting opgaat.
Kortom, onrust alom in kamp van Viegen. We weten opeens weer niet meer waar we aan toe zijn. Een uitslag van 9% betekent dat we de huidige chemokuren moeten heroverwegen. Zijn er überhaupt alternatieven? En wat zijn de consequenties daar van? En 0,8% lijkt toch juist een goede uitslag? Wat is nu nog betrouwbaar?
Een ” hogere” uitkomst van een handmatige telling kan worden veroorzaakt doordat de selectie van de 500 te controleren cellen toevallig net een slechter sample is. Je doet als het ware een greep uit het totaal aantal cellen die net een vertekend beeld geeft omdat hier verhoudingsgewijs relatief veel foute cellen zitten. Ik acht de kans hierop niet al te groot, als ik eerlijk ben.
Een “lagere” uitkomst van de machinale telling kan worden veroorzaakt doordat in de loop van de ziekte de fenotypen zich hier en daar hebben aangepast, zodat deze nu niet meer worden meegeteld door de machine. Als bepaalde foute cellen niet meer worden geteld, valt het resultaat automatisch te laag uit.
Hoe nu verder? Het advies vanuit het multi-disciplinair overleg is om de geplande chemokuur 4 door te laten gaan zoals afgesproken en kort daarna -ongeacht de bloedwaarden- een nieuwe beenmergpunctie te doen. Ik ben dus inderdaad woensdag 8 april meteen gestart met de chemo pillen en injecties. Afgelopen donderdag 16 april heb ik de laatste injecties laten zetten en komende woensdag (22 april) stop ik weer met de chemo pillen. Inmiddels staat ook het vervolg al in de agenda: 4 mei is de volgende beenmergpunctie, 5 mei de Gallium scan (voor controle van de lymfeklieren) en vanaf 6 mei de volgende chemokuur (nummertje 5).
Terugblikkend, wat was er eigenlijk anders tijdens chemokuur 3 waardoor er zo’n grote afwijking in gemeten resultaten van de twee methoden kon ontstaan? Een verschil is bijvoorbeeld dat ik sinds chemokuur 3 weer ben begonnen met de medicatie tegen de chronische leukemie. het medicijn Imatinib doet weer prima zijn werk, de CML is weer helemaal onder controle. Maar het is onbekend of dit van invloed kan zijn op de behandeling van de acute leukemie AML. Ik ben immers speciaal, want niemand heeft beide varianten. We gaan dus dubbel nieuwsgierig zijn naar de uitslagen van de komende beenmergpunctie…
Vrijdag 3 april
Al enkele weken heb ik niet al te veel te melden gehad. Wekelijks opnieuw bloed laten prikken en telkens was de uitslag dat de bloedwaarden (nog) niet goed waren om een beenmergpunctie te doen. Maar afgelopen woensdag bleken de bloedwaarden eindelijk wel oké. Komende dinsdag staat er een beenmergpunctie op de planning. Meteen de woensdag er na heb ik al een afspraak staan met de nieuwe hematoloog. Geen nieuwe omdat de oude op was, maar mijn vaste hematoloog is afgestudeerd en gaat het UMCU verlaten. Ik ben nu ondergebracht bij haar supervisor (die hopelijk voorlopig wel blijft).
Als het lukt krijg ik komende woensdag dus ook al een -eventueel voorlopige- uitslag van de beenmergpunctie. Gaan we dichter bij de vereiste 0,1% komen? Ik ben sowieso blij dat er weer voortgang lijkt te zijn. Iedere week dat er uitstel plaatsvindt als gevolg van bloedwaarden voelt een beetje als verloren tijd. Tevens start vanaf diezelfde woensdag (8 april) ook meteen chemokuur nummer 4. Zoals gebruikelijk begint een chemokuur met pillen en de eerste zeven werkdagen injecties. In mijn UMCU portaal zie ik op dit moment nog maar zes afspraken voor de injecties, dat moet nog even gecheckt worden…
We zijn dus weer op weg naar de veelgenoemde spannende fase van de stamceltransplantatie. Voor het zo ver is moeten er echter nog heel veel vinkjes op groen komen te staan:
- Het percentage foute cellen in het beenmerg moet minder zijn dan 0,1%;
- Het gebit moet worden gecontroleerd op mogelijke infectierisico’s (dit vinkje is GROEN!);
- M.b.v. een endoscopie/gastroscopie moet de maag en alvleesklier bekeken worden (heeft 31 maart plaatsgevonden, uitslag op 21 april);
- M.b.v. een Gallium scan moeten de lymfeklieren bekeken worden;
- De longfunctie moet worden gecontroleerd;
- De hartfunctie moet worden gecontroleerd;
- De nierfunctie moet worden gecontroleerd;
- De algehele fysieke conditie moet voldoende zijn qua spiermassa en uithoudingsvermogen.
Pas wanneer al deze vinkjes op groen staan, kan er een besluit vanuit het UMCU volgen om de stamceltransplantatie doorgang te laten vinden. Immers, ze willen de kans op slagen van een succesvolle behandeling zo groot mogelijk maken en voorkomen dat ik er slechter uit kom dan dat ik er in ga.
Er liggen diverse toekomstscenario’s in het verschiet. Als niet alle vinkjes op groen komen, dan is een stamceltransplantatie geen optie meer. Er kunnen dan nog wel meerdere chemo’s worden ingezet, maar in principe zijn dit dan levensverlengende maatregelen en kom ik uiteindelijk te overlijden aan de ziekte. Als ik wel in aanmerking kom voor de stamceltransplantatie, dan wordt dat een heel spannende periode.
Er is ongeveer 30% kans dat ik de behandeling niet overleef, ondanks alle groene vinkjes. Zeg maar een dappere poging maar helaas. Er is ook een kans dat de behandeling succesvol wordt afgerond en dat ik in remissie kom (ofwel de ziekte overwin). Dan staat me nog een half jaar tot een jaar herstel te wachten om me weer “de oude” te voelen. Dat is natuurlijk het scenario dat me het meest aanspreekt. Helaas is er wel een verhoogd risico (ook zo’n 30% kans) dat de ziekte binnen vier jaar weer terugkomt en we moeten afwegen of we het traject opnieuw zouden willen doormaken. In het geval dat de behandeling wel wordt gestart maar er treden onverwachte complicaties op, dan praten we als het ware over dagkoersen. Dan moeten we , samen met de behandelend artsen van het UMCU, telkens opnieuw evalueren wat nog wel of niet mogelijk is en wat mijn lichaam nog kan verdragen. Dit is het meest onvoorspelbare scenario en daar kijk ik dan ook niet naar uit…
Ik -als optimist van huis uit- hou me maar vast aan het meest positieve scenario: ik word beter en haal de 80!
Dinsdag 17 maart
Eigenlijk zou ik morgen een beenmergpunctie krijgen als afsluiting van de derde chemokuur. Gisteren bleek echter uit de gemeten bloedwaarden dat mijn lichaam nog niet voldoende hersteld is van de chemo, dus is de beenmergpunctie voorlopig uitgesteld. Maar weer even wat langer geduld proberen uit te oefenen.
Het afgelopen weekend waren Monique en ik allebei jarig, zaterdag Monique (65 jaar) en zondag bereikte ik de AOW gerechtigde leeftijd van 67. We werden beiden verrast doordat er van alles bleek te zijn georganiseerd door familie en vrienden. Monique werd zaterdag rond 16:00 uur gekidnapt om in Amersfoort een high tea te gaan nuttigen, terwijl ik tegelijkertijd op mocht draven in een Teams call met de FC Utrecht vrienden waarmee ik normaliter in het stadion zit. Dat was super leuk, want ik mis die makkers best wel.
Op de zondag zijn volgens een strak schema telkens vier mensen op bezoek geweest. Erg gezellig, ondanks dat ik dat maandag wel een beetje moest bekopen. Maar het was het waard. De gezelligheid van het onder de mensen zijn geeft me energie, uitrusten kan altijd later nog…
Het bereiken van de AOW-leeftijd bezorgt me wel een dubbel gevoel. Het oorspronkelijk plan was dat ik twee dagen per week zou blijven werken onder de lopende voorwaarden van mijn arbeidscontract. Ik zou alleen mijn leaseauto inleveren. En inderdaad heb ik gisteren met natte ogen mijn trouwe Polestar uitgezwaaid, één van de beste auto’s die ik heb gehad. Ik heb er met plezier ruim 156.00 km mee gereden en Monique en ik gaan hem missen.
Maar aangezien mijn ziek zijn veel langer duurt dan gehoopt, kan het niet anders dan dat het dienstverband bij Emixa voorlopig wordt beëindigd. Volgens de ISO procedures waar Emixa aan moet voldoen, wordt mij de toegang tot de systemen min of meer automatisch ontzegd. Mijn accounts worden gedeactiveerd, zoals bij iedereen die het bedrijf verlaat. Dat betekent concreet dat ik ook het contact met mijn collega’s verlies en het gevoel bekruipt me dat ik het pand via de achterdeur verlaat. Uiteraard is dat in goed overleg gegaan en volgt er nog een officieel afscheidsmoment, maar nu voel ik me er toch een beetje verdrietig over. Ik had het me heel anders voorgesteld. 🙁
Uiteraard heeft het ook financiële gevolgen. Mijn extra inkomen bij doorwerken vervalt voorlopig, ik moet de achterstallige leasetermijnen van mijn leasefiets afrekenen, ik moet mijn laptop inleveren, etc. Allemaal heel logisch, en tegelijkertijd niet zoals gepland.
Ik blijf wel contact houden met mijn bedrijf en wie weet dat we na mijn herstel gezamenlijk kunnen bepalen wat tegen die tijd mijn toegevoegde waarde nog is. Ik ga dan als herintreder of zo starten o.b.v. een speciaal contract.
Eind deze week gaan Monique en ik een paar dagen naar een natuurhuisje op de Veluwe om even te ontspannen. We hopen op veel bezoek van diverse diersoorten.
Vrijdag 27 februari
Het is alweer de hoogste tijd om een nieuw artikel aan mijn blog toe te voegen. Ik heb de afgelopen weken last gehad van een gebrek aan motivatie/inspiratie. Voor een echte schrijver zou je spreken over een “writers block”, maar voor mij geldt dat ik gewoon geen zin had. Ik verval dan snel in het uitstellen naar morgen of volgende week. Voor je het weet zitten we al weer drie weken verderop. Kortom, de tijd vliegt, zelfs als het niet altijd zo plezierig is… 😉
Op dit moment heb ik chemokuur drie afgesloten. Deze voelde weer wat zwaarder aan dan chemokuur nummer 2. Ik heb vaker last gehad van vermoeiheid en een tekort aan energie. Bovendien had ik veel vaker een wat misselijk, weeïg gevoel. Ik heb niet hoeven overgeven zoals tijdens kuur nummer 1 (ik heb ook trouw de antimisselijkheidsmedicatie geslikt), maar toch voelde ik me regelmatig slapjes. Ik ben tijdens deze kuur ook weer gestart met de medicatie tegen de chronische leukemie. Wellicht dat dit er mee te maken heeft.
Afgelopen maandag is mijn bloed weer geprikt. De uitslagen waren prima. Mijn HB was sinds anderhalf jaar niet zo hoog geweest. Dat is toch een soort generieke indicatie dat mijn lichaam in staat is om te herstellen. Komende maandag ga ik opnieuw bloed laten prikken en word ik wederom gebeld door de hematoloog over de uitslag. Ik verwacht dat er daarna over niet al te lange termijn weer een beenmergpunctie volgt. Eigenlijk is iedere chemokuur een cyclus van 28 dagen, waarin je langer of korter behandeld wordt. Tijdens deze derde kuur heb ik dus maar twee weken chemopillen geslikt. Aan het eind van zo’n cyclus wordt dan de beenmergfunctie gepland om te kijken wat het percentage foute cellen in het beenmerg is. Hopelijk gaan we weer verder naar beneden, zodat we steeds dichter bij de vereiste 0,1% of minder komen.
De voorlaatste keer bij de fysiotherapeut heb ik tijdens een oefening in de zaal mijn frozen shoulder overbelast. Ik heb een oefening gedaan op een soort handfiets: twee minuten vooruit en twee minuten achteruit peddelen. Ik voelde na de eerste minuut al dat mijn linkerschouder het niet leuk vond, dus ik ben met alleen mijn rechterarm doorgegaan. “O ja, die schouder was ik even vergeten” zei de fysio. Achteraf bleek het al te laat. Ik heb meer dan 48 uur lang helse pijnen aan die schouder gehad, daar was geen pijnstiller tegen bestand. Ja, ik wist dat ik de pijngrens niet mocht opzoeken en het niet te veel mocht belasten, maar hier had ik niet op gerekend. Bizar dat na drie chemokuren de meeste overlast en pijn voortkomt uit die schouder…
Afgelopen woensdag weer een ochtendje bij mijn vrienden van de FC Utrecht Oldstars geweest. Het was zalig weer met dat lente zonnetje dus volop genieten. Ook al kan ik dan niet meedoen, het is leuk om je weer even onderdeel te voelen van de groep. Ik krijg daar veel energie van, ook van hun hartelijkheid en opbeurende woorden. En als ik thuis kom, moet ik echt weer even een uurtje of nog iets langer bijkomen. Het kost dus ook wel wat, maar ik heb het er graag voor over.
Donderdagochtend was ik uitgenodigd om de nieuwe kantine bij voetbalvereniging FZO in Zeist te komen bewonderen. Een groepje van de FCU Oldstars is het afgelopen jaar heel druk geweest met het realiseren van hun nieuwe thuishonk. En dat harde werk heeft een fantastisch resultaat opgeleverd. Er staat nu een modern gebouw dat het hele voetbalcomplex kan overzien. De mannen die zich al tientallen jaren met hart en ziel inzetten voor hun vereniging mogen trots zijn op wat er is neergezet. Ondanks dat ze “maar” vrijwilligers zijn, hebben ze de taken op een professionele manier aangepakt. Ze hebben heel veel zelf gedaan, nadat het gebouw casco werd opgeleverd. Het resultaat mag er zijn, mochten Monique en ik na een tour “behind de scenes” concluderen. Alles is super mooi ingericht en georganiseerd. Mooi om te zien dat ze allemaal hun eigen verantwoordelijkheden hebben. Eentje zorgt voor alle voetbalkleding en -benodigdheden (zoals ballen, tassen, shirtjes, hesjes en ander materiaal). Een ander zorgt voor al het gereedschap en uit te voeren klusjes (maaien, bladblazen, schroeven, boren, timmeren etc.). De derde verzorgt alle reclame uitingen van sponsoren rond het veld, met natuurlijk bijbehorende inkomsten. En ze draaien bardiensten, verzorgen de keuken (lekkerste bal gehakt in de regio) en houden alles schoon (kantine, tribunes, kleedkamers, etc.). Ja, deze pensionado’s zitten bepaald niet achter de geraniums. Een voetbalvereniging mag zich gezegend voelen met zo’n team vrijwilligers. Ik zie dat bij meer (voetbal)verenigingen. Ze draaien allemaal op een klein select groepje echte liefhebbers, dat helaas te vaak wordt ondergewaardeerd.
Dit bezoek was onderdeel van de “Ronald van Viegen on Tour 2026”. Ik heb inmiddels al een heel rijtje adresjes afgewerkt. Voor maart staat er ook al het een en ander in de agenda. Mocht je je nog niet hebben opgegeven, kijk uit dat ik je niet zelf bel om het bakkie koffie op te komen eisen… 😉
Vrijdag 6 februari
Gisteren heb ik een “snipperdag” genomen. Ik zat er een beetje doorheen en moest e.e.a. opnieuw op een rijtje zetten. Vandaag dan eindelijk weer een update. Laat ik beginnen met het toelichten van de gesprekken van eergisteren, 4 februari 2026.
Allereerst heeft mijn team (Monique, dochters Tara en Lauri, plus ikzelf) gesproken met de hematoloog. Die was ons nog de uitslag schuldig van de beenmergpunctie van vorige week woensdag. Die uitslag viel een beetje tegen. Het percentage foute cellen bedroeg na de tweede chemokuur ca. 2% (t.o.v. 4% van de eerste chemokuur; oorspronkelijk kwam ik van 42% toen de AML werd geconstateerd). Het vereiste percentage foute cellen om succesvol een stamceltransplantatie traject te start moet kleiner zijn dan 0,1%. Dus ik moet eerst nog meer chemokuren ondergaan alvorens het vereiste percentage is bereikt.
Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 25% van de patiënten met AML na twee chemokuren het vereiste percentage haalt. Daar zit ik dus niet bij. Voor het grotendeel van de patiënten zijn er dus meer chemo’s nodig. Hoeveel precies is niet te zeggen, dat is per patiënt verschillend. Sommigen heb er nog twee nodig anderen nog zes. Ik ben dus best chagrijnig over het feit dat ik niet bij de “kopgroep” behoor.
Want het gevolg hiervan is dat het gehele genezingsproces een stuk langer gaat duren dan ik had gehoopt. Dus kan ik nog langer:
– Niet met mijn jongste twee kleinkinderen knuffelen.
– Niet aan het werk. Het plan was om per komende 15 maart, wanneer ik de AOW gerechtigde leeftijd heb bereikt, mijn werkzaamheden voor Emixa door te kunnen zetten voor twee dagen in de week o.b.v. het doorlopen van mijn huidige arbeidscontract. Ik gaat niet op tijd beter zijn helaas.
– Niet naar leuke activiteiten toe als naar de thuiswedstrijden van FC Utrecht, de afgesproken theater voorstellingen, de activiteiten van mijn FC Utrecht Oldstars team, etc.
Kortom, aangezien het allemaal nog wel een aantal maanden zal uitlopen begin ik te twijfelen aan mijn huidige “corona-achtige” regime. Heel veel leuke zaken uitstellen i.v.m. het risico op het oplopen van een infectie of virus, Je zou er haast depri van worden. In beeld uitgedrukt:

Omdat de muren af en toe een beetje op me afkomen, heb ik besloten de teugels in de komende maanden wat te laten vieren, ondanks de risco’s. Met groot genoegen kondig ik hierbij aan:
+ + + de “Ronald van Viegen on Tour 2026“! + + +
Een toernee waarin deze jongen -vaak vergezeld van mijn lief- een rondje langs de velden gaat doen. Wie weet kom ik ook bij jou in de buurt om gezellig een bakkie te doen of samen een half uurtje te wandelen. Als je jouw adres ook in de tourlijst wil, stuur me dan een WhatApp berichtje. En anders bel ik wat willekeurige 06-nummers in mijn telefoon en komt onderschrevene ook bij jou langs deze zomer… 😉
Afijn, na de uitslag van de beenmergpunctie bij de hematoloog ging het vooral over de stamcel transplantatie. Er werd uitgebreid uitgelegd hoe zo’n traject er uit ziet, wat er bij komt kijken, welke risico’s er zijn op bijwerkingen, eventuele infecties, welke medicatie dan nodig is en wat de kansen zijn. Het gaat te ver om hier alles te beschrijven (we hebben hele boekwerken meegekregen), maar op hoofdlijnen komt het hier op neer.
Het doel van de stamceltransplantatie (SCT) is om genezing van de AML (de acute leukemie) te bereiken. De voorwaarden om voor een SCT in aanmerking te komen zijn:
– De organen moeten goed genoeg zijn (longfunctie, hartfunctie, nierfunctie, etc.) om het traject te kunnen doorstaan. Daarom krijg ik nog een aantal scans als het zover is.
– Mijn lichamelijke conditie moet goed genoeg zijn. Vandaar het traject bij de fysio om spiermassa op te kweken en uithoudingsvermogen te verbeteren.
– De leukemie moet rustig zijn (dus het eerder genoemde percentage foute cellen moet < 0,1% zijn.
– De geschikte donor moet beschikbaar zijn.
– Er mag geen actieve infectie aanwezig zijn.
Als we de dag van het toedienen van de stamcellen van de donor als dag 0 zien, dan word ik 14 dagen voor die dag in het ziekenhuis verwacht voor de voorbereidende zaken. Die fase heet de “Conditionering”. In die fase krijg ik een aantal dagen ATG toegediend waarvan ik grieperig word. Dit kan gepaard gaan met koorts, rillerigheid, hetgeen langszaam wegtrekt. Daarnaast krijg ik chemotherapie in die twee weken.
Na dag 0 kom ik in de “Dip” fase, welke zo’n 2 tot 3 weken duurt. Dan zijn de risico’s op infecties het grootst, want mijn immuunsysteem wordt volledig platgelegd. Mogelijk heb ik bloedtransfusies nodig, krijg ik maag- en/of darmklachten, heb ik sondevoeding of voeding via het infuus nodig. De stamcellen van de donor worden niet allemaal ineens gegeven, meestal worden de T-cellen in een later stadium toegediend als je als patiënt al enigszijns hersteld bent. De donorcellen zijn erg belangrijk voor het beenmerg om te herstellen.
De nadelige gevolgen van een SCT zijn niet misselijk:
– Je kunt de Graft versus Host ziekte krijgen, waarbij de donor cellen ontstekingen geven in gezonde organen.
– Je kunt infecties oplopen, vooral tijdens de dip fase (virale en schimmel infecties, of een virus waarvan je zelf al drager bent (denk in mijn geval aan het herpes virus dat ik ooit heb overgehouden aan de ziekte van Pfeiffer eind jaren zeventig).
– De leukemie kan terugkomen, waardoor je mogelijk weer van voren af aan moet beginnen.
– De donor cellen worden afgestoten, waardoor niet het gewenste effect van genezing wordt bereikt. Dus moet er naar alternatieve mogelijkheden worden gezocht.
– Je kunt tijdens een SCT komen te overlijden (kans daarop is zo’n 30%).
Hm, het valt me op dat ik het nu opeens over het algemenere “je” heb en niet meer over “ik”. Dat zal een onbewustje zijn, omdat ik die nadelen niet wil horen/voelen…
Uiteraard word ik tijdens de SCT continu in de gaten gehouden en wordt alles gemonitord zodat tijdig kan worden ingegrepen als er zaken mis dreigen te gaan. Zodra er acute klachten zijn als diarree, huiduitslag, leverstoornis, etc. wordt er ingegrepen. Om bijvoorbeeld die Graft versie Host ziekte te vermijden krijg ik preventief medicijnen die mijn immuunsysteem onderdrukken. En daarom worden de T-cellen van de donor pas in een later stadium gegeven. Sommige klachten kunnen mogelijk pas optreden in de periode na de ziekenhuis opname, als ik inmiddels weer thuis ben. Ook dan moet ik me tenminste wekelijks melden in het ziekenhuis en aan de bel als ik wat voor klachten dan ook ontdek.
Na een half jaar tot een jaar herstel na de SCT zou ik me langzamerhand weer een beetje de oude moeten gaan voelen, waarbij ook de vermoeidheidsverschijnselen naar de achtergrond worden gedrongen. Het is me allemaal nogal een traject.
Gisteren ben ik op verzoek van mijn fysiotherapeut naar een collega van haar geweest voor een second opinion. Ik heb namelijk al enkele weken last pijn in mijn linkerschouder en de beweeglijkheid is een stuk minder t.o.v. mijn rechterschouder. De collega is schouderexpert in de fysiopraktijk, dus hij heeft even gekeken wat er aan de hand kan zijn. Het is inderdaad een “Frozen Shoulder”, waar ik al een beetje bang voor was. Daar ga ik ongeveer een jaar of anderhalf plezier van hebben. Een echte behandeling is er niet, het zal vanzelf goedkomen. Het is juist de bedoeling om niet de pijngrens op te zoeken omdat extra prikkeling een averechts effect kan hebben. Ik moet hem wel goed in beweging houden, maar binnen de pijngrens. Het is alleen ongemakkelijk met slapen en tijdens de oefeningen die ik voor de fysio moet doen om weer spiermassa terug te krijgen. [zucht…]
O ja, en zoals Steve Jobs altijd aan het eind van zijn presentatie zei “One more thing…”, ik liet de hematoloog een paar bultjes zien bij mijn rechter elleboog, die er tien dagen geleden nog niet zaten. Kon ik meteen door naar een radioloog waar ik tussen de lopende afspraken door geholpen werd. Uit de scan bleek dat ik een trombosiet in de ader heb zitten van halverwege mijn rechter onderarm tot een derde in mijn rechter bovenarm richting mijn schouder. De bultjes blijken dus stolsels in de oppervlakkige aderen. Dus heb ik per direct trombose injecties voorgeschreven gekregen die ik zelf kan toedienen. Had ik dat gevoel van een speldenkussen al beschreven? [dubbele zucht…]
Het is onduidelijk waarom ik deze kwaaltjes er bij mag hebben en of het iets met de chemo te maken heeft. Duidelijk is in ieder geval dat mijn lichaam niet zo blij is met al die medicatie. Tja, nu eerst maandag maar eens starten met chemokuur drie.
Woensdag 28 januari
Deze maandag bleken de bloedwaarden wel goed, dus na bespreking met de hematoloog voor vandaag een beenmergpunctie ingepland. Dit keer voor het borstbeen gekozen en ik moet zeggen dat het niet slecht ging. Ik had een verpleegkundige die het voor het eerst zelf uitvoerde (tot nu toe had ze alleen gekeken en geholpen bij anderen) en die bracht het er best goed vanaf. Oké, er kunnen nog wat kleine puntjes op de i, maar dankzij een uitstekende begeleiding ging het allemaal heel voorspoedig. Nu nog even de uitslag afwachten.
De inleidende beschietingen m.b.t. de stamceltransplantatie zijn qua datum verplaatst. De afspraak van 2 februari met de hematoloog en die van 6 februari met de stamceltransplantatieverpleegkundige (leuk woord voor Scrabble ware het niet dat het niet op het bord past, laat staan op je plankje…) worden samengevoegd op één dag: de gemiddelde datum van 4 februari. Dat is ook prettig voor mijn dochters zodat zij bij beide gesprekken aanwezig kunnen zijn. De eerste afspraak op de vierde is met de hematoloog, die het waarom en hoe van de stamceltransplantatie uiteenzet, het tweede gesprek is met de verpleegkundig specialist voor stamceltransplantatie en die legt uit wat ons allemaal te wachten staat tijdens het gehele proces.
Misschien moet ik even wat aan verwachtingsmanagement doen. Ik begrijp uit reactie van sommige trouwe volgers dat ze dachten dat op 6 februari (nu dus de 4e) dé stamceltranplantatie plaats zou vinden. Het ligt ietsjes complexer dan dat. Details voor mijn specifieke situatie hoor ik dus 4 februari pas, maar ik heb me dus al wel min of meer ingelezen op de Hematon website.
Een stamceltransplantatie (SCT) is een traject van 3 tot 8 weken dat uit de volgende fasen bestaat:
– Toediening ==> De stamcellen van de donor worden via een infuus toegediend (vergelijkbaar met een bloedtransfusie);
– Opname ==> De opname in het ziekenhuis duurt vaak zo’n 3 tot 5 weken en bestaat uit een voorbehandeling (conditionering) en afwachten tot de eigen aanmaak van nieuwe cellen;
– Herstel ==> Het op gang komen van de nieuwe stamcellen (het “aanslaan”) duurt ongeveer twee tot drie weken;
– Lange termijn ==> Het herstel na het ontslag uit het ziekenhuis duurt vaak nog maanden, waarbij het afweersysteem gemiddeld na één tot twee jaar weer goed functioneert.
Eén en ander kan per patiënt verschillen, afhankelijk van welke complicaties optreden. Complicaties kunnen zijn dat de stamcellen van de donor -die ook volwassen afweercellen bevatten- schade aanbrengen in mijn lichaam (dat heet omgekeerde afstoting). Dit wordt met medicijnen opgevangen die zorgen dat ze het afweersysteem onderdrukken, met weer allerlei gezellige bijwerkingen zoals risico’s op infecties (want het nieuwe afweersysteem is nog niet rijp), misselijkheid, verminderde werking van de nieren, hoge bloeddruk en hoofdpijn.
Vooraf wordt gecontroleerd dat ik in voldoende conditie ben om een SCT te ondergaan. Dus krijg ik nog controles van de longfunctie en de hartfunctie. Daarnaast is er een donor nodig, in mijn geval een anonieme donor uit de stamcel databank. Om zoveel mogelijk stamcellen te kunnen verzamelen (“oogsten”) moet deze donor zichzelf gedurende een aantal dagen de groeifactor G-CSF toedienen via een onderhuidse injectie. Aan het eind van deze zelf injecties wordt d.m.v. een bloedafname gecontroleerd of er voldoende stamcellen in het bloed zitten. Dan vindt de zogenaamde aferese plaats. Dan ligt de donor ca. 6 uur aan een machine gekoppeld die het daadwerkelijke oogsten uitvoert (bloed de ene arm uit, machine in en via de andere arm weer terug). Hulde voor de donor!
Het doel van de stamceltransplantatie is het genezen van de ziekte. Helaas lukt het niet om iedereen te genezen. Bij een deel van de patiënten komt de ziekte terug. De risico’s daar op zijn het grootst in de eerste twee jaar na de transplantatie. In dat geval zijn er nog andere behandelingen mogelijk. Toch overlijdt gemiddeld 50% van de patiënten die een allogene stamceltransplantatie ondergingen binnen vier jaar. Dus het is wel zaak om aan de goede kant van de score te staan…
Na het SCT traject moet ik nog lang herstellen. Zolang het afweersysteem nog niet helemaal hersteld is, ben ik nog kwetsbaar voor virusinfecties. De meeste patiënten voelen zich na een half jaar tot een jaar redelijk hersteld. De aanvankelijke vermoeidheid neemt af en je kunt weer langzamerhand “normaal” doen. Dat is in mijn geval sowieso een uitdaging!
Voor de komende periode lijkt mij de mogelijke ‘omgekeerde afstoting” het spannendst, dus in welke mate de afweercellen (zgn. T-cellen) het kunnen vinden met mijn lichaamseigen cellen. De T-cellen zijn nodig om het stamceltransplantaat aan te laten slaan en om het herstel van de weerstand na de transplantatie te bevorderen. De T-cellen maken gebruik van een soort barcode op de witte bloedcellen. De T-cellen van zowel de donor als de patiënt kunnen hierdoor eigen van vreemd weefsel onderscheiden, dus moeten zoveel mogelijk overeenkomen qua kenmerken. De afstoting kan tegengegaan worden door extra medicijnen, maar de T-cellen van de donor kunnen ook uitgefilterd worden en later worden toegediend als mijn lichaam verder hersteld is.
Om het in beeldspraak te duiden: De T(rump)-cellen komen binnen in mijn Groen (groen, groen, groen knollen, knollen)land, waar mijn T-cellen als hazen in de koplampen zitten te kijken. De donor T-cellen proberen de macht over te nemen. Mijn lichaam dient te worden ondersteund door een uitgekiende samenwerking van medicijnen en tijdige behandelingen, alles onder de bezielende coördinatie van hematoloog (dr. Rutte). Het geheel moet leiden tot een adequaat werkend afweersysteem, dat voorkomt dat de toekomst onbevredigend verloopt. Let’s hope it works as planned…!
Woensdag 21 januari
Afgelopen maandag opnieuw bloed laten prikken en op dinsdag besproken met de hematoloog. Wederom zijn de waarden nog net niet zodanig dat het verstandig is om deze week al een beenmergpunctie te doen. Het risico van het controleren van het beenmerg is dat niet optimale bloedwaarden de resultaten ongewenst kunnen beïnvloeden. Kortom, nog maar een extra weekje herstel gunnen aan mijn lichaam (dus voor de tweede keer). Tja, lastig om te accepteren dat het nog weer langer duurt, maar als ik straks op de gehele periode terugkijk dan zal ik denken: Wat maakt een weekje meer of minder nu uit op zo’n hele periode van kuren.
Inmiddels zie ik in mijn afspraken overzicht van mijn UMC Utrecht portal een voorbereidende afspraak verschijnen m.b.t. de stamceltransplantatie. Vanaf 6 februari lijken we de volgende stap te gaan zetten. Uiteraard zal dit onder voorbehoud zijn van de uitslag van de beenmergpunctie volgende week, maar ik ben wel blij dat de finale fase gaat aanbreken. Je krijgt daar toch zo’n gevoel bij dat we aan het aftellen zijn naar de uiteindelijk genezing. Spannend…
Ik heb eerder deze week een paar mindere dagen gehad. Afgelopen vrijdag en het weekend waren dagen met weinig tot geen energie. Vanaf maandag ging het eigenlijk langzamerhand wat beter. Ik verbaas me er een beetje over dat deze mindere dagen zich alsnog aandienden, terwijl ik sinds vorige week maandag al gestopt was met de chemo pillen. Ik was juist blij dat de tweede kuur me minder zwaar was gevallen dan de eerste kuur, en dan juist tijdens de herstel periode plots een aantal mindere dagen. Ik vond dat vreemd en heb de vraag bij de hematoloog neergelegd. Zij had er echter geen duidelijke verklaring voor. Blijkbaar heeft het herstel veel van mijn lichaam gevraagd. Dus helaas toch een dipje als resultaat van de tweede kuur.
Om mijn lichaam ook eens een prettig gevoel te geven i.p.v. constant op z’n donder te krijgen, ben ik afgelopen maandag bij een masseur geweest. Heerlijke ervaring was het, bij Steve Lomas in het centrum van Amersfoort. Met respect voor de toestand van mijn lichaam was hij in staat om mijn rug en nek een beetje los te krijgen. Dat is toch de fysieke plek waar spanning/stress bij mij de boel vast gaat zetten. Ik merkte dat die 30 minuten massage mijn lichaam goed deed. Dat ga ik in de komende periode vast nog een keertje doen, als ik het een beetje in het verwachte schema ingepast krijg.
Door de mindere dagen zijn de fysio oefeningen er een beetje bij ingeschoten. In feite ben ik daar gisteren pas echt mee begonnen. Het valt me niet bepaald mee om de serie oefeningen achter elkaar af te werken. Het is fysiek zwaar, terwijl het oefeningen zijn waar ik voor de behandelingen om had moeten lachen. Dingen als 2×10 keer kniebuigingen met een gewichtje van één kilo in beide handen of op een traptrede 2×10 keer (per been) een paar centimeter doorzakken en weer opdrukken putten me uit op een reuze manier. Ik lijk wel een bejaarde. Bij sommige oefeningen moest ik zelfs de periode waarbij ik een bepaalde strekking moest vasthouden terugbrengen van 8 seconden naar 5 seconden, omdat ik simpelweg bij seconde 6 kramp kreeg. Jeetje, wat kom ik mezelf daar in tegen. Frustaties alom, ik hoop wel echt dat dit zich snel verbeterd, want anders komt ik niet op tijd in “vorm” voor de daardwerkelijke start van de stamceltransplantatie.
Donderdag 15 januari
Eigenlijk staat er voor vandaag een nieuwe beenmergpunctie op het programma. Uit de uitslagen van de bloedwaarden van afgelopen maandag bleek echter dat mijn lichaam nog onvoldoende is hersteld van de tweede chemokuur. Daarom is besloten om de beenmergpunctie een week uit te stellen. En schuift alles maar weer een weekje op.
Ik heb wel dinsdag mijn eerste echte fysio beleefd. Vijf minuten warm fietsen (waar was de trap ondersteuning??) en dan een paar simpele oefeningen op een matje en staand. Ik was steen kapot na afloop. Daaruit blijkt dus wel dat mijn conditie beneden alle peil is gezakt en het met mijn spieren slappe hap is. Dat wordt dus frustrerend langzaam weer opbouwen. Ik heb toen ik zelf trainert was tijdens mijn bootcamp lessen altijd geroepen dat conditie komt te voet en gaat te paard. Nou, daar was waarachtig niets aan gelogen. Ik heb de afgelopen twee chemokuren flink ingeleverd. Nu dan maar proberen de discipline op te zien te brengen om dagelijks mijn oefeningen te doen, plus trouw een paar kilometer te wandelen.
Gisteren samen met Monique bij de FC Utrecht Oldstars op bezoek geweest. Die hadden hun eerste training in het 2026. Vorige week was afgelast i.v.m. de sneeuw en nu was het genieten van een geweldig winter zonnetje. Traditioneel eten we met elkaar op de eerste training oliebollen en appelflappen, met een bubbelend drankje er bij. Zo ook afgelopen woensdagmorgen.
Tegelijkertijd hebben we deze keer een Oldstar herdacht voor wie eind 2025 het leven eindigde. Het was een warm en respectvol moment, waaruit maar weer eens bleek wat een hechte groep van voetbalvrienden dit is. Ik had zelf een powerpoint presentatie voorbereid met een terugblik op de mooie momenten die we met de overledene hadden beleefd. Hierin waren oude filmpjes verwerkt waaruit bleek wie hij was en wat een feestbeest, naast voetbal grootheid, we gaan missen. Genieten met een lach en een traan.
Het geheel werd afgesloten met een iets ingekorte training en onderlinge partij, uitslag 12-10. Het was leuk om de fanatiekelingen vanaf de zijkant gade te slaan, alhoewel ik liever in het veld (in de weg) had gelopen…
Donderdag 8 januari
Iedereen die dit leest nog de beste wensen voor 2026, mocht ik dat nog niet eerder hebben gedaan. Dat het maar een prachtig en vooral gezond jaar mag worden.
De tweede chemo kuur is inmiddels sinds afgelopen maandag achter de rug. Ik zit nu dus weer ineen stop-/herstel periode v.w.b. de chemo medicatie. Zoals al eerder gemeld is het tijdens deze tweede kuur best redelijk gegaan. De afgelopen twee dagen zijn wel een tikje minder geweest, door slecht slapen en wat meer vermoeidheid/minder energie dan de dagen er voor.
Afgelopen dinsdag had ik mijn eerste afspraak bij de fysiotherapeut (met oncologie specialisme). De afspraak stond vooral in het teken van de intake, hetgeen van belang is om een plan te maken over hoe ik geholpen kan worden met het verbeteren van de algehele conditie en het herstel van spiermassa d.m.v. krachtraining. De fysio heeft vooral gecontroleerd hoe flexibel mijn gewrichten zijn en waar de grens ligt van mijn beweeglijkheidsmogelijkheden. Ik heb dus nog helemaal geen oefeningen gedaan of iets dergelijks. De grootste inspanning betrof het sneeuw- en ijsvrij maken van mijn auto om er überhaupt naar toe te gaan. Toch was ik achteraf helemaal total-loss. Ik vermoed dat ik toch last heb van een energie dipje na afloop van de tweede kuur.
Inmiddels is het duidelijk dat ik 12 januari nog een keer bloed laat prikken en staat de volgende beenmergpunctie gepland op 15 januari. Op basis van de uitslag bekijken we welke volgende chemokuur we gaan doen, of weer een volledige kuur zoals de eerste twee of een soort van onderhoudskuur (zeg maar een aangepast variant). De stamceltransplantatie staat -met potlood- ingepland voor over een week of zes.
Kortom, voorlopig ben ik nog wel even druk met keurig kuren. We gaan het meemaken…
Donderdag 31 december
De laatste dag van 2025, dus hoog tijd voor een update. Terugblikkend op 2025 is dit jaar op een gekke manier verlopen. Blijkbaar hebben de laatste maanden van het jaar zo’n invloed op me, dat ik me van het eerste deel van het jaar weinig hoogtepunten kan herinneren. Begrijpelijk dat het gevecht met kanker mijn focus heeft doen verleggen. Opeens blijken de prioriteiten anders te liggen dan voorheen. Iedereen om me heen vindt dat logisch, en toch vind ik er wat van.
Als ik terugkijk zie ik dat het proces verloopt volgens verwachting, dus dat stemt me hoopvol voor het vervolgtraject. Tegelijk heb ik een heel dubbel gevoel. Ik las -tijdens het wachten in de wachtkamer van de hematoloog- een verslag van een medepatiënt. Die had precies het juiste woord gevonden voor wat je meemaakt en het bijbehorende dubbele gevoel. Hij noemde het meestribbelen. Aan de ene kant onderga je de behandeling met talloze medicijnen die je moet slikken, alle prikken die je lichaam te verdragen krijgt, alle bijwerkingen die gratis meekomen met de behandeling, alle onderzoeken die passeren. Je beleeft het allemaal als in een soort roes. Eigenlijk wil je niet en voel je je als een niet nader te noemen voetbalclub die normaliter in de top van de eredivisie meedraait en die nu tegen degradatie vecht. Tegelijk weet je dat het noodzakelijk is om het allemaal te ondergaan, zodat je van de ziekte kunt genezen. Dat is immers het hogere doel.
Deze week heb ik weer bloed laten prikken en ben ik bij de hematoloog op bezoek geweest. Samen kwamen we tot de conclusie dat ik deze tweede kuur eigenlijk veel beter verteer dan de eerste kuur. De bloedwaarden waren ronduit prima te noemen. Ik voel me ook sterker (of minder zwak) dan tijdens de eerste kuur. Gisteren heb ik bijvoorbeeld een paar kilometer kunnen wandelen (naar de supermarkt en weer terug). Daarna ben ik nog even samen met Monique naar het centrum van Amersfoort geweest om voor Monique naar een warmere winterjas te kijken. Dat lukte allemaal prima, dus dat stemt tot tevredenheid. De hematoloog heeft ook een verwijsbrief gemaakt voor een fysiotherapeut met een oncologie specialisme. Deze kan ik vragen om me te helpen om mijn conditie op te krikken en mijn verloren spiermassa weer op peil te brengen. Ik moet voor het vervolgtraject namelijk in een zo goed mogelijke conditie zijn om de kansen op een goed resultaat zo groot mogelijk te maken.
De planning ziet er nu alsvolgt uit. Eerst deze kuur met chemopillen afmaken. Over ca. twee weken een nieuwe beenmergpunctie om te checken hoe het staat met het percentage foute cellen. Hopelijk zit dat nu zo dicht mogelijk tegen de 0% aan. Wellicht volgt er dan nog een derde kuur, danwel een soort onderhoudskuur. Ondertussen wordt er met potlood alvast een schema opgezet voor de stamceltransplantatie. Daar moet ook aan de kant van een eventuele donor nog diverse voorbereidingen plaatsvinden, dus dat moet zorgvuldig ingepland worden. Als dat allemaal achter de rug is, gaan we van start met de eindfase van de behandeling. Ik ben benieuwd wat de stamceltransplantatie precies gaat inhouden. We gaan dat waarschijnlijk bespreken met de hematoloog als de uitslagen van de beenmergpunctie binnen zijn.
Rest mij nog iedereen te bedanken voor alle lieve berichtjes die ik de afgelopen maanden mocht ontvangen, via de app, e-mail, telefoon en/of tijdens een fysiek bezoekje. Ik heb dat enorm gewaardeerd en haal daar veel energie uit. Dank jullie wel, of je nu deze blog leest of niet: “I love you all for it!”.
Voor 2026 wens ik iedereen heel veel vrede, liefde en geluk, maar vooral gezondheid toe in het komende jaar. Doe voorzichtig met het afsteken van oliebollen en het kijken naar laag overvliegen champagne kurken. Tot volgend jaar!
Dinsdag 23 december
Vandaag heb ik de laatste injecties met Vidaza van de tweede chemokuur laten prikken. Ik ben weer blij dat ik hier vanaf ben. Tot nu toe ging het de afgelopen week eigenlijk wel vrij goed. Ik kon mijn energie redelijk managen. Vandaag is het helaas een wat mindere dag. Ik heb tot bijna 10:00 uur uitgeslapen en moest om 11:30 uur al weer even tukken.
Maar afijn, ik ben niet onteverden met hoe het gedurende deze tweede kuur gaat. Het is wat lastig vergelijken met de eerste kuur, omdat ik daarbij de eerste week grotendeels in het ziekenhuis lag. Dat brengt uiteraard allerlei andere beperkingen en (on)gemakken met zich mee. Toch ben ik niet ontevreden over hoe het deze week gegaan is.
Ik heb speciaal voor de injecties een modelletje gemaakt van karton met ronde uitsparingen waar de injecties per dag geprikt moesten worden. Grote ogen bij de verpleging natuurlijk, want er was nog niet eerder een gek op dit idee gekomen. Het zal wel beroepsverdwazing zijn om processen te willen optimaliseren, maar voor mij werkte de mal prima. Ze konden precies herkennen welke plek aan de beurt was, omdat ik de uitsparingen had genummerd met 1 – maa, 2 – din, 3 – woe, etc. en daarmee ervoor gezorgd heb dat ze niet op enig moment op dezelfde plek van een eerdere prik opnieuw een prik zetten. Dat is namelijk vrij pijnlijk. Als er iemand is die een bedrijf weet dat dit model kan overzetten in een transparante versie met een oplage van ca. 100-150 stuks, dan kunnen we toekomstige injecties bij andere patiënten ook makkelijker afgehandeld worden.
Er viel trouwens wel meer te optimalseren in het proces van het zetten van de prikken. Blijkbaar kent het aanmaken van de buisjes met de chemo vloeistof een soort last minute voorbereiding. Als ik op de afspraak verschijn wordt er keurig met vier ogen (van twee verpleegkundigen) gecontroleerd dat de juiste buisjes van een injectienaald worden voorzien. Hierbij wordt mijn naam, mijn geboortedatum, mijn patiëntnummer, de naam van het medicijn, de hoeveelheid in het buisje en de houdbaarheid van het medicijn gecontroleerd. Keurig en zorgvuldig, zodat er niet het verkeerde medicijn bij de verkeerde patiënt ingespoten wordt. Het medicijn wordt vlak voor mijn komst uit de koeling gehaald en het buisje voelt koud aan en de vloeistof ziet er troebel uit. Dus moeten de twee buisjes (twee injectie per keer, links en rechts) eerst nog zo’n 10-15 minuten “gerold” worden. Monique is er inmiddels ook reuze handig in geworden. Setje handschoentjes aan (want je wilt het niet op je huid krijgen), het dopje even extra aandraaien en rollen maar. Door de wrijving en uiteindelijke warmte van de handen verdwijnt de mist uit het buisje en wordt het uiteindelijk een heldere vloeitstof zonder vlokken. Pas als dat het geval is kan het worden ingespoten. Dat is dus nog best wat voorbereidingstijd. Je moet als patiënt dus geen stress hebben voor naalden of zo, want dan hang je al in de lamp voordat de eerste naald er ingestoken wordt. Gelukkig heb ik hier geen last van, ik ben het wel gewend dat je je in het ziekenhuis af en toe voelt als een triple-20 vakje van een dartboard tijdens het Darts toemooi in Ally Pally.
Het afgelopen weekend heb ik overigens met de familie doorgebracht in een huisje op de Veluwe, in Garderen om precies te zijn. We hadden dit al in maart besproken i.v.m. met ons 45-jarig huwelijk. Het was fijn om weer eens samen te zijn met de kinderen en kleinkinderen, het was gezellig (en uiteraard best vermoeiend maar dat had ik er voor over). De twee huisjes naast elkaar, met sauna en hottub, waren prima voorzien en de omgeving was er prachtig. Uiteraard moest ik me wel een beetje aanpassen door afstand te houden van iedereen en ik kon niet echt van de voorzieningen gebruikmaken. Maar tussendoor was het mooi weer en heb ik af en toe wat stukjes kunnen wandelen. Dus ik ben blij dat we dit toch hebben doorgezet.
Nu afwachten hoe de twee week van de chemokuur gaat uitpakken. Blijft het positieve gevoel dat het de tweede keer “meevalt”? Of gaan we weer een serieuze dip beleven later tijdens de kuur? We gaan het zien…
Vrijdag 12 december 2025
Afgelopen woensdag was een prima dag. Zo goed dat ik zelf in de auto ben gestapt en ’s morgens naar de training van de FCU Oldstars ben geweest voor een bakkie koffie. Het was fijn om de mannen weer even te zien en ze waren ook enthousiast over mijn aanwezigheid.
Dezelfde middag belde de hematoloog met het bericht “O ja, we hebben uw situatie dinsdagmiddag nog even besproken in het multidisciplinair overleg en we vinden het verstandig om als nulmeting voor de tweede chemo kuur nog even een beenmergpunctie te doen.
Dus op donderdag om 11:00 uur heb ik weer een feestje. De keuze voor de plek van de beenmergpunctie is wat mij betreft de heup/bekken. De vorige keer vanuit het borstbeen vond ik geen pretje. De laatste keer uit mijn heup ging het prima. Ik heb nog even laten uitzoeken wie die beenmergpunctie toen heeft uitgevoerd op 17 oktober. De knappe roodharige heette Christine en ze levert voortreffelijk werk. Helaas is zij voorlopig niet beschikbaar voor het doen van beenmergpuncties. Dus ik krijg iemand anders. Zo jammer…
Het uitvoeren van de beenmergpunctie was echt geen pretje dit keer. De arts die het ging doen (voor het eerst een man) vroeg nog “weet u zeker dat u de afname uit de heup wilt?”. Ja, dat had mijn voorkeur aangezien het bij Christine zo goed was gegaan en via het borstbeen niet. Ik voelde al toen hij mijn rug onderzocht om de juiste plek te vinden dat hij twijfels of koudwatervrees had. Hier drukken, daar drukken, nog eens voelen. Hij leek niet zeker van zijn zaak. Ik kon als feedback teruggeven dat ik op een bepaalde plek nog steeds een soort beursheid voelde. Dat was blijkbaar het plekje van 17 oktober. Hij leek dat nu ook op mijn rug te kunnen herkennen. Dus daar zette hij een kruisje voor de verdoving.
Die was al niet heel fijn, ik kon hem goed voelen binnenkomen. Afijn, na het inwerken van de verdoving kon hij aan de slag met de boor. Eerst ging hij nog een sneetje zetten, vertelde hij. Ik kon me daar niets van herinneren van eerdere keren, maar goed. Als het hem helpt om het boortje naar binnen te janken, doe maar. Ja, hij kon bevestigen dat ik bloedverdunners gebruikte. Ik dacht, ja als jij een sneetje maakt loop ik vanzelf leeg…
Toen het boortje naar binnen. Na wat geram volgt het bericht “ik zit volgens mij niet helemaal op de goede plek. Sorry, ik moet opnieuw prikken”, gevolgd door “Nee ook dit is niet de juiste plek. Ik probeer het opnieuw”. Telkens als hij op het bot van mijn bekken stuitte verging ik van de pijn. Monique moest de kamer even verlaten, want die leefde teveel mee en ging bijna van haar stokkie. Na de derde keer zat hij uiteindelijk goed. Nu nog het opzuigen van het beenmerg, dat is normaliter het pijnlijkste van de gehele exercitie. Dat bleek gelukkig maar twee keer nodig om de juiste hoeveelheid te verzamelen. Daarna was het snel voorbij en kon de boel door de verpleegkundige afgewerkt worden met een drukverbandje. Ik heb nog nooit eerder een arts zo snel zien verdwijnen naar de volgende klus. Wat een avontuur weer met zo’n houthakker…
Nog even bloed laten prikken, dan hoeven we daar vrijdag niet extra voor heen en weer te kleppen. En op naar huis, ik ben het ziekenhuis even zat! Vandaag belt de hematoloog dat alle bloedwaarden en resultaten van de beenmergpunctie er goed uitzien. Maandag starten we zoals gepland met de tweede kuur.
Komend weekend gaat mijn lieve mantelzorger er even tussenuit: weekendje Maastricht om André Rieu’s Kerstfeest mee te maken. Zaterdag komt mijn zus de rol van mantelzorger overnemen, en zondag mijn broer. Fijn dat dit kan.
Dinsdag 9 december 2025
De afgelopen dagen stonden in het teken van PHPD, pijntje hier en pijntje daar (van mond tot kont om het maar plastisch uit te drukken). Met name mijn tong doet aan de linker kant erg zeer door diverse blaren en aften. En aan de andere kant spelen mijn aambeien ook gezellig hun partijtje mee. Niet fijn bij een toch al wat overgevoelig lichaam en blijkbaar is mijn lichaam nog niet voldoende hersteld om dit soort kwaaltjes even de kop in te drukken.
Gisteren op verzoek van de hematoloog nog eens bloed laten prikken. Vandaag word ik gebeld over de uitslag. Terwijl ik op dat telefoontje wacht, hangt de medisch voedingsconsulent plots aan de lijn. Ja, ik ben een paar kilo afgevallen dus ik moet zorgen dat ik voldoende eiwitten en calorieën binnen krijg. We nemen mijn gebruikelijke voedingsrituelen door en de consulente rekent meteen door hoeveel ik nodig heb en hoeveel ik o.b.v. mijn huidige gewoonte op dit moment weghap. Ik moet volle kwark/yoghurt/kaas e.d. gebruiken i.p.v. magere of 0% vet. Kortom, waar ik voorheen zorgvuldig de verantwoorde keuze maakte, moet ik nu juist de vetste en compleetste kiezen. Als ik dat trouw doe, hoef ik geen pakjes uit het ziekenhuis weg te slikken. Ze zijn echt bang dat ik afval, terwijl ik heel lang stuurde op niet te veel aankomen. Het voelt een beetje alsof ik tijdelijk de verkeerde kant op word geleid.
De uitslag van het bloedprikken was conform verwachting. Het ziet er uit dat mijn lichaam -weliswaar heel langzaam- aan het herstellen is met rode en witte bloedcellen. De bloedplaatjes schieten nu opeens van keurig binnen de bandbreedte (met een score 34 of iets dergelijks) naar hoog door het dak (boven de 995). Dat is een bizarre score, maar niets om je ongerust over te maken volgens de arts. Dat komt blijkbaar vaker voor bij patiënten die zo’n kuur volgen.
De volgende chemokuur wordt ingepland vanaf komende maandag. Voor de zekerheid moet ik vrijdag nog een keer bloed laten prikken. De uitnodiging voor de injecties met Vidaza op werkdagen vanaf maandag 15 december t/m dinsdag 23 december 2025 liggen al vast (dagelijks om 15:00 uur). Diezelfde maandag 15 december begin ik dan ook weer met de chemo pillen (Venetoclax). Ik ben benieuwd hoe mijn lichaam op de tweede kuur reageert.
Donderdag 4 december 2025
Afgelopen maandag dus mijn derde beenmergpunctie meegemaakt. Dit keer was het anders, omdat het beenmerg nu vanuit het borstbeen wordt gehaald. De eerdere twee keren waren uit mijn bekken en dus gebeurt alles zeg maar achter je rug. Nu kan ik volop meegenieten, althans dat lijkt zo omdat het vlak onder mijn bakkes gebeurt, uit de bovenkant van het borstbeen. Eerst krijg je een verdoving van de huid en de dieper liggende delen tot op het bot.
Ik kan in ieder geval zien dat ze met een soort kruising tussen een appelboor en een kurketrekker (met zo’n T-handvat) op handkracht door het bot boren. Feitelijk schieten ze dan met een soort schok naar binnen als ze het harde gedeelte van het bot door zijn. Dan wordt het boorinstrument vervangen door een naald, die het beenmerg opzuigt. Dat is wanneer het echt pijn doet. De voorbereiding is ongemakkelijk maar niet echt heel pijnlijk. Het opzuigen is dat wel. Het moet 4x om de juiste hoeveelheid te verzamenlen. Diep in- en uitademen…
De volgende keer mag ik kiezen: vanuit het borstbeen of vanuit het bekken Mijn ervaring tot nu toe kiest waarschijnlijk voor het bekken. De vorige keer ging het zeer soepel, want na de eerste keer optrekken liep het als het ware vanzelf. Misschien heeft ook de arts die het uitvoert er mee te maken. Monique zei dat de arts van de vorige keer knap en roodharig was. Ja, daar kan ik dan blijkbaar meer van hebben?
Dinsdag was niet zo’n beste dag. Weinig energie en ik begin last te krijgen van mijn tong. Die voelt gevoelig aan de linkerkant. Er beginnen wat blaren te ontstaan en ik krijg langzamerhand meer moeite met praten en eten. Maar gauw vergeten die dag.
Woensdag hebben Monique en ik een afspraak met de hematoloog in het ziekenhuis. We hebben natuurlijk al even gespiekt in de uitslagen in mijn online dossier en de hematoloog bevestigt dat de behandeling volgens plan gaat. De blasten met fouten cellen zijn afgenomen van 42% naar 8%. Dat is prima nieuws want dat betekent dat de behandeling aanslaat. Eigenlijk is dit helemaal conform haar verwachting en de voorspelling die ze eerder heeft gedaan dat de chemokuur bij mij een grote kans van slagen heeft. Maar oké, dan moet ik natuurlijk ook wel leveren als patiënt. En de bloedwaarden en beenmerguitslag laten zien dat mijn lichaam goed zijn best doet.
De bloedplaatjes zijn zelfs al weer keurig binnen de norm, van een aantal keren behoorlijk er onder springt de grafiek naar een meting die keurig in de bandbreedte past. Mijn witte bloedcellen zijn zoals verwacht ook min of meer met de grond gelijk gemaakt, de waarden zitten tussen de 0 en 0,1%. Inderdaad ligt mijn immuunsysteem op zijn gat. De rode bloedcellen zullen zich pas in een later moment herstellen, ook dat is conform verwachting.
Het voorstel is nu om een week te stoppen met de chemo pillen om te kijken in hoeverre mijn lichaam in staat is om te herstellen. Over een week gaan we opnieuw bloed prikken en daarna zal vermoedelijk een tweede ronde chemo van start gaan. Deze is vergelijkbaar met de eerste kuur, dus de eerste 7 dagen injecties en chemo pillen. Alleen is er geen gewenning aan de pillen nodig en hoef ik niet een aantal dagen in het ziekenhuis te verblijven (alle injecties worden dan gegeven op de dagopname).
Het is nog niet zeker wat de AML (Acute myeloïde leukemie) heeft veroorzaakt. Wel is het aantoonbaar dat ik een mutatie heb in het DDX41-gen. Dat helpt nu ook bij de behandeling, want daarop is de keuze gebaseerd om mij deze chemokuren te geven.
De laatste jaren wordt steeds duidelijker dat een deel van de patiënten met AML (5-10%) een erfelijke aanleg heeft voor AML. Het merendeel daarvan betreft een mutatie in het DDX41 gen. Van de mensen met dit gen ontwikkelt ongeveer de helft een vorm van leukemie (Myelodysplatisch syndroom/MDS of AML), meestal tussen de 60-70 jaar. In de resultaten van mijn beenmerg is ook te zien dat er wat afwijkende rode bloedcellen worden gebouwd in de fabriek. Bij de kwaliteitscontrole zitten er duidelijk een paar niet goed op te letten. Dus ontstaan er cellen met abnormale kernvormen, dubbelkernen, gefragmenteerde celkernen, etc.). Die foute rode bloedcellen kunnen dus niet correct functioneren bij het proces van zuurstof /kooldioxide door het lichaam transporteren. De vraag is nu natuurlijk of ik dat altijd al heb had, omdat ik een erfelijke afwijking heb. Of is het recentelijk ontstaan vanuit de leukemie.
Voor de zekerheid worden we alvast doorverwezen naar de klinisch geneticus. Het is belangrijk om hier zekerheid over te krijgen, omdat dit van invloed kan zijn voor anderen binnen mijn gezin en familie. Ik krijg een flashback naar mijn MEN1 gen-afwijking (zie hier), waar de erfelijke doorgave gelukkig bij mij stopte en de rest van mijn gezin van herkomst (broer en zus) het niet hadden. Als er sprake is van erfelijkheid, wil ik opnieuw dit scenario…
Zondag 30 november 2025
Het is al weer even geleden dat ik mijn laatste bericht hier postte. Ik merk het aan de reacties die ik hier en daar opving. er zijn blijkbaar trouwe volgers die de updates hebben gemist en -heel lief- zich zorgen maken bij het uitblijven van updates. Nou ja, sorry dus daarvoor. Het lukt mij niet altijd om achter de computer te kruipen en een update te verzorgen. Daarnaast heb ik als onervaren blogger af en toe een beetje ruzie met WordPress, zeker in combinatie met een iPhone en iPad. Ik heb dan ook niet de energie om het uit te zoeken en gooi de boel dan aan de kant. Afijn, ik zal proberen iets trouwer een update te verzorgen mits er wat te melden is.
Betere en mindere dagen wisselen zich af tijdens de chemokuur. Gelukkig zijn de betere dagen in de meerderheid. Terugblikkend op het vorig weekend waren zowel de zaterdag als de zondag redelijk goed. Op zaterdag ben ik een flink aantal uren alleen geweest, omdat Monique samen met een paar mede-cursisten naar haar beeldhouw docent in Epe was. En dat alleen zijn ging eigenlijk prima. Niet dat er dan daadwerkelik veel uit mijn handen komt, maar ik kan mezelf goed redden.
Even tussendoor: Ik ben zo blij dat Monique dit soort hobby’s blijft doen, ondanks dat ze het spannend vindt om mij alleen te laten. Alhoewel ik de “patiënt” ben die de shit moet ondergaan, heeft het hele gebeuren ook enorme consequenties voor met name Monique. Zij is ongewild opeens gebombardeerd tot mantelzorger en dat is een zwaar bestaan wat je zo maar in je schoot geworpen krijgt. Veel aandacht van mensen gaat natuurlijk allereerst naar ondergeschrevene uit, maar vergeet niet wat het betekent voor Monique dat ik zo weinig energie over heb. Ik kan nauwelijks bijdragen aan iets van hulp in de huishouding of bij het koken, ik kan niet met onze hond wandelen (die toch minstens 2x per dag 1-1,5 uur uit moet), ik kan geen boodschappen doen, etc. Al deze taken die we voorheen konden delen, liggen nu bij Monique op haar bordje. Ondanks dat ze het zonder geklaag allemaal voor elkaar weet te boksen, merk je dat bij haar vermoeidheid en stress een rol speelt. Mentaal heeft zij net als ik een niet te onderschatten uitdaging. Ook bij haar leeft de onzekerheid over de toekomst en ongerustheid over mijn gezondheid.
Ik voel me bijzonder gesteund door haar en ben super trots over hoe zij zich overeind weet te houden. Monique is mijn heldin! Ook voor haar is dit traject super zwaar. Voor mij is dat de reden om Monique zoveel mogelijk haar hobby’s te laten blijven uitoefenen, omdat hierin voor haar een uitlaatklep zit. Dus lekker naar beeldhouwen en schilderen blijven gaan, op de zondag lekker blijven rennen met haar vriendin, allemaal zaken die bijdragen aan het even uit het koppie gaan doordat je fysiek bezig bent.
Goed, terug naar vorige week zondag. Dat was dus best een goede dag. Wat houdt een goede dag in? Nou, nog steeds niet vergelijkbaar met de dagen voor ik de chemokuur startte hoor. Als voorbeeld die zondag: Na het opstaan even een plas doen, medicijnen innemen en tanden poetsen. Daarna moet ik een kwartier terug in bed om even te rusten. Als verdere persoonlijke verzorging wil ik me soms even scheren en mijn baard bijwerken. Na afloop moet ik terug in bed om weer een kwartiertje te rusten. Daarna douchen en afdrogen, met Monique in de buurt want ik mag niet alleen. Dan moet ik daarna weer een half uur naar bed om te rusten. Het is om gek van te worden. Ja, ik heb dus wel steeds een beetje energie, maar het is ook telkens weer heel snel op. Monique houdt me telkens in de gaten, zorgt dat ik mijn grensen niet overschrijdt en ruimt de rotzooi achter mijn blote kont op. Pfff, je voelt je een bejaarde…
Die maandag -en eigenlijk ook de dinsdagochtend- na vorige weekend had ik een slechte periode. Dan is de energievoorraad compleet 0, ik ben gewoon in gevecht met de zwaartekracht. Ik kan nauwelijks op mijn benen staan, heb moeite om mijn ogen open en mijn hoofd rechtop te houden. Dat zijn dagen dat ik echt helemaal niks klaar speel. zelfs even op mijn telefoon kijken of even tv kijken kost me teveel moeite. Dan gaat zo’n dag erg langzaam voorbij en voel ik me een hulpeloos vogeltje. Ik probeer dan soms wel wat te slapen, maar wil ook niet de hele dag voor pampus liggen, want dan doe ik ’s nachts weer geen oog dicht.
De tweede helft van de dinsdag knapte ik gelukkig weer wat op, eigenlijk vanaf het moment dat ik samen met Monique naar het ziekenhuis ben geweest om bloed te laten prikken.
Woensdag verliep ook vrij goed. Het begon met het belletje van de hematoloog om de bloeduitslagen te bespreken. Deze bleken nog steeds redelijk stabiel, dus er was geen reden om in te grijpen met bloedtransfusies of iets dergelijks. De medicijnen gewoon door blijven slikken, ook dagelijks een tabletje tegen de misselijkheid voor de zekerheid. Verder de problemen met de stoelgang en gevoelige darmen oplossen door dagelijks zakjes met een laxerend middel te blijven gebruiken, zodat er zo min mogelijk verstopping kan ontstaan. Dat is namelijk erg pijnlijk weet ik inmiddels uit ervaring.
Zowel op donderdag als vrijdag en eigenlijk ook het afgelopen weekend best goede dagen gehad. In mijn enthousiasme vraag ik dan mensen van de FC Utrecht Oldstars op visite en daar geniet ik enorm van. Het is fijn om die mannen weer te zien en ik krijg er veel energie van. Tegelijkertijd ligt er een valkuil op de loer, want na afloop voel je pas hoeveel energie het heeft gekost.
Vrijdag was het officiële bezoek van onze team coördinator, samen met de chef van de lief-en-leed pot. Het is een ritueel dat bij iedere afwezige/zieke FC Utrecht Oldstar doorlopen wordt. Mooi om te zien dat ze niet alleen voor mij kwamen maar vooral ook voor Monique. Beide heren wisten precies wat een mantelzorger nodig heeft en staken hun respect niet onder stoelen of banken.
Gedurende dit weekend ging alles vrij goed naar wens. Zowel zaterdag als zondag had ik voldoende energie om wat kleine dingetjes te ondernemen. Een klein wandelingetje maken, “zelfstandig” douchen en badderen, wat visite ontvangen, dingen regelen die nog aandacht behoeven, analyses uitvoeren om de juiste producten te vinden en eventueel aan te schaffen. Kortom, todo lijstjes afvinken.
De planning voor de komende week laat zien dat er voor morgenochtend weer een beenmergpunctie op de rol staat. Woensdag volgt de uitslag. Deze uitslag is bepalend voor het effect van de chemokuur en hoe het vervolg traject van de behandeling er uit gaat zien. Spannend…
Vrijdag 21 november 2025
Vannacht uitermate slecht geslapen en eigenlijk heb ik geen idee waarom. Ik was al om 00:30 uur wakker en heb toen meerdere uren wakker gelegen. Uiteindelijk maar naar beneden gegaan, zodat Monique tenminste een poosje door kon slapen. Ook beneden op de bank weinig kunnen doorslapen. Toen Monique om 08:00 met de hond ging lopen, ben ik nog maar even terug in bed gekropen en heb toen wel twee uur aan één stuk geslapen. Vreemd, vast weer een nieuwe bijwerking die me nog niet eerder was opgevallen.
Later in de ochtend komt mijn zus op bezoek. dat was al eerdere gepland toen ik nog in het ziekenhuis lag, maar werd toen uitgesteld omdat ze keelpijn had. Nu dan alsnog, het is heel gezellig om bij te kletsen over mij en mijn gezondheid maar ook over haar werk met dementerende patiënten in een gesloten zorginstelling. Helaas met soms schrijnende gevallen die je het liefst iets anders zou gunnen. Jammer genoeg kan dat vaak niet. We besluiten spontaan om daar niet terecht te komen…
Donderdag 20 november 2025
Vandaag ook weer een vrij goede dag. Ondanks dat ik beweeg als een stokoude man, ben ik wel even van ons huis naar de apotheek gewandeld (afstand bijna een kilometer) en weer terug. twee keer een kwartier, dus dat is al weer bijna de duur van een wedstrijdje met de Oldstars…
Weer met diverse mensen telefonisch bijgepraat. Een buurvrouw die wat zelf gemaakte kippensoep komt brengen. Er wordt een bloemetje bij dezelfde buurvrouw afgeleverd als we even zijn wandelen. Het komt van een lieve vriendin die Monique al kent sinds de lagere school. Helaas was die even vergeten dat we dingen als bloemen niet in huis mogen hebben i.v.m. de risico’s op schimmels. Dus superlief en het wordt erg gewaardeerd, maar de bloemen staan nu bij de buurvrouw te schitteren.
En inderdaad, als gepland komt ’s avonds de ontlasting op gang. Ik voel me erg opgelucht dat ik mijn verstopping heb kunnen overhevelen naar de toiletpot. Ik had inmiddels toch een kleine week opgespaard en het toilet had het er zichtbaar moeilijk mee. Doorspoelen lukte niet, ook niet na meerdere pogingen. Ojee, ik zag de RRI al binnen komen rijden in de straat. Maar gelukkig kwam Monique op het idee om eerst “haar” toilet beneden door te trekken (i.v.m. mijn chemisch afval gebruiken we al een tijdje gescheiden toiletten). Dat creëerde voldoende vacuüm om het probleem bij doortrekken van het toilet boven te verleggen naar het riool. Een bevrijdend gevoel op meerdere fronten, zullen we maar zeggen!
Woensdag 19 november 2025
Vandaag een stuk betere dag dan gisteren. Ik voel dat ik wat meer energie heb om wat stappen te zetten. Gelukkig vandaag de laatste keer injecties halen in het ziekenhuis. Ik ben blij dat ik daar van verlost ben, voor nu althans. Vanmorgen twee zakjes weggeklokt om de ontlasting op gang te helpen en tegen de avond neem ik er straks nog twee.
Verder een aantal zaken van het todo lijstje afgewerkt m.b.t. dingen die er al heel lang opstaan, maar die altijd vooruit geschoven zijn. Dat was altijd in de gedachte van “dat komt wel een keer”, maar die nu vanuit een realistisch perspectief wat nadrukkelijker om aandacht vragen.
Zoals dat ik altijd een heel simpele uitvaartverzekering heb lopen bij de Dela. Dat was eigenlijk eenvoudig gebaseerd op affakkelen en uitstrooien. Inmiddels kijk ik wat meer vanuit een duurzaam perspectief en was ik onder de indruk van de natuurbegrafenis van een neef van Monique enige tijd geleden. Toen dacht ik “Ja, die stapel cellen van mij met wat koolstof, waterstof, zuurstof en stikstof combinaties, die zou ik prima kunnen recyclen door het terug te geven aan de natuur”. Per slot van rekening heb ik ze daar ook uit geleend. Uiteraard wel zonder al te veel chemo restanten, want anders moeten ze me bij het chemisch afval bij de gemeentelijke vuilstort inleveren. Ik zie me al liggen tussen de andere duracell batterijtjes…
Nou ik ben er al snel achter dat hier nog wel het een en ander bij komt kijken. Ten eerste is er geen natuurbegraafplaats bij Amersfoort in de buurt. Ten tweede lopen de prijzen qua mogelijkheden enorm uiteen. Ten derde ben ik bij de Dela alleen verzekerd voor het “dumpen” bij de dichtsbijzijnde begraafplaats. Ten vierde heb ik er zelf toch een bepaald beeld bij over waar en hoe ik gecomposteerd word. Kortom, er is nog de nodige research te doen. Wordt vervolgd…
Een andere todo die al regelmatig genoemd is, maar die we telkens vooruitschoven betreft het levenstestament. Hoe gaan we er voor zorgen dat de langst levende (de kansen wie dat is zijn recent ietwat verschoven) in het huis kan blijven wonen, zonder dat mijn kinderen met een pittige erfgenaambelasting blijven zitten, terwijl ze nog niets erven bij het overlijden van één van ons. Mede omdat ons grootste vermogen in een stapel stenen zit, is het verstandig om daar bij een notaris afspraken over te maken. Die arme jongens moeten immers ook een inkomen verdienen.
Mocht iemand nog tips hebben op dit vlak over hoe je met gebruikmaking van de belastingvrije schenking dit kunt optimaliseren om zo min mogelijk erfbelasting te moeten betalen, stuur me gerust een appje.
Later die middag komt Tara met haar gezin op bezoek. Tara en haar man gaan naar hun huis in aanbouw kijken (bij ons in het dorp). De kleine dames -3,5 jaar en iets meer dan 12 weken- blijven even bij ons. Ik draag bijna continu een mondkapje en het blijkt een uitdaging om de oudste een beetje bij opa vandaan te houden. Het blijkt dat de energietank wel snel leegloopt, dus we zijn blij als het circus weer op de trein is gezet. Ondanks dat we genieten in het moment, zijn we kapot als we weer samen zijn.
Dinsdag 18 november 2025
Vandaag is een slechte dag, die begint met bijna flauwvallen op het toilet. een nieuwe bijwerking van de medicijnen dient zich aan. Naast hoofdpijn, buikpijn, duizeligheid, misselijkheid kun je ook last krijgen van diarree of verstopping (obstipatie met een deftig woord). Dat laatste lijkt het geval: ik kan niet meer poepen. inmiddels is het al diverse dagen geleden dat ik voor het laatst…
Gelukkig had ik hier al medicijnen voor meegekregen, dus even twee zakjes oplossen in water en smullen maar. Het kan wel 1-2 dagen duren voordat het op gang komt. Enerzijds gelukkig want ik moet vandaag voor de voorlopig een-na-laatste keer injecties scoren bij de dealer op de dagopname hematolgie in het ziekenhuis. liever heb ik geen onverwachte aandrang terwijl ik onderweg ben in de auto.
Wel grappig om de verschillen waar te nemen tussen de ene verpleegkundige t.o.v. de andere. Je wordt in alle gevallen naar een kamer geleid waar al iemand ligt. De verpleging is super virendelijk, maar de verschillen bij het zetten van de prikken is groot. Zo trekt de één keurig het gordijn dicht voor wat privacy, zit nadat de vloeistof is ingespoten nog lekker wat “na te roeren” met de spuit terwijl er naar een pleister wordt gegraaid en wordt er keurig een klein hoekje van de pleister omgevouwen zodat die er later eenvoudiger vanaf te trekken is. Terwijl de ander je ten overstaande van wildvreemde andere patiënten (met bezoek) je de harige berenbuik laat ontbloten en de injecties pontificaal in beeld zet.
De overeenkomsten zijn ook groot. In beide gevallen begint het wat onaangenaam aan te voelen, omdat er niet veel plekken zijn op mijn buik waar niet al eerder is ingespoten. Wanneer een prik wordt gezet op een plek waar al een voorraadje onderhuids zit, is het voor mijn gevoel veel pijnlijker. Afijn, morgen nog prik nummer 13 en 14, dan ben ik er voorlopig even vanaf. Ik verlaat de kamer van de andere patiënt dan maar gewoonte getrouw met een uitbundig “Nou, het was kort maar gezellig. Tot ziens!” om de patiënt -die een infuus in heeft lopen- verbijsterd achter te laten. 😉
Wat later op de dag nog twee lieve nichtjes op de hoogte gebracht van de situatie. Ook al spreken we elkaar niet dagelijks, we blijven als familie toch bijzonder betrokken, ondanks het vervelende nieuws om te delen.
Maandag 17 november 2025
Vandaag dus weer terug naar het ziekenhuis. Op de afdeling Hematologie Dagopname krijg ik nu nog alleen de injecties, maandag t/m woensdag. Daarmee komt het totaal aantal dagen injecties op 7 (vier stuks vorige week en drie deze week, volgens plan). Mijn buik lijkt inmiddels wel een gatenkaas. Mijn sixpack (of eigenlijk moet ik zeggen mijn fust) voelt pijnlijk aan door al die ingespoten Vidaza. Het is iedere keer dik 50 ml die ingespoten wordt, verdeeld over twee spuiten omdat het anders te veel ophoopt. Ik zal blij zijn als het woensdag is…
Op de terugweg naar huis is in de auto het liedje “Niemand” van Susan en Freek op de radio. De tekst komt hard binnen. Monique en ik moeten even samen janken.
Zondag 16 november 2025
Even een dagje pauze van de injecties. Die veroorzaken duidelijk de meeste misselijkheid. Ik heb bij het ontslag extra medicatie hiervoor meegekregen. Achteraf blijkt dat ik die al bij de opname voorgeschreven had moeten krijgen. Vandaag heb ik dudielijk geen last alhoewel ik me wel slapjes voel, terwijl ik gisteren nog wel moest spugen. Schoonzoon Steffen en kleinzoon Judo komen nog even op bezoek. De laatste zag het in het ziekenhuis op bezoek komen niet zitten, maar fijn dat hij nu langskomt! Zonder last van misselijkheid kan ik ’s avonds genieten van het schaatsen op tv.
Zaterdag 15 november 2025
Gisteravond bleek ik onverwachts toch een beetje koorts te hebben. Dat zou mijn ontslag uit het ziekenhuis dwars kunnen zitten. Ik voel me prima, maar onderga toch mijn zevende bloedprik van de dag. Ik lijk inmiddels wel een speldenkussen, want ook de injecties in mijn buik komen er nog bovenop. Plus ik slik de chemo pillen, zoals gepland. Het wordt nog even spannend, maar alle controles zijn in de loop van de middag oké. De temperatuur is goed (ik zou 24 uur koortsvrij moeten zijn, gelukkig mogen we een paar uurtjes smokkelen…), de bloeddruk prima en hartslag in orde. Ik mag eindelijk weer in mijn eigen bedje slapen straks, mede dankzij de zorg van mijn lieve schat! Wat een werk verzet ze, nu ik zo weinig kan betekenen in simpele taken in het huishouden, boodschappen doen, de hond uitlaten etc.
Vrijdag 14 november 2025
De tweede nacht slaap ik een stuk beter. En het gevoel van misselijkheid is grotendeels verdwenen. Het geheel voelt weer prima en ik ben er weer klaar voor. Mijn oudste dochter komt met de kleintjes (3,5 jaar en 12 weken) naar het ziekenhuis. Monique is er ook al bijtijds dus beneden in de hal van het ziekenhuis kan ik ze eindelijk weer eens zien. Aanraken en zo is er uiteraard niet bij. Ook Monique heeft ze enorm gemist en is blij om ze even te kunnen knuffelen. Terwijl Monique op ze past, gaat Tara even een half uurtje mee naar boven. Totdat de bedrijfsarts belt en ik dit eerste gesprek even moet afhandelen. We zijn er snel uit als ik door geef wat er aan de hand is. Pas over 8-10 weken zal er nog eens contact zijn. Zeker als ik aangeef dat er vanuit de werkgever alle ruimte wordt geboden om te gaan herstellen, is het gesprek snel klaar.
De injecties worden weer gezet en de dosering van de chemo pillen kan naar 5x de dosis van de eerste dag. Alle controles blijven mooi stabiel, dus het vooruitzicht om morgen naar huis te mogen lijkt zeer concreet. Het wordt vermoedelijk einde middag, na de toediening van de medicijnen en de daar op volgende bloedafname en bloedcontroles. Als dat allemaal in orde is, mag ik naar huis. Vanavond naar Oranje kijken, in Polen. Toch nog even twee keer gespuugd…
Donderdag 13 november 2025
Na een onrustige nacht start de tweede dag in het ziekenhuis met veel controles en metingen. Alles ziet er goed uit dus we gaat voort volgens plan: injecties zo rond het middaguur en de chemo pillen twee uur er na (dit keer een dubbele dosis t.o.v. gisteren). Mijn zus zou vanmorgen komen maar belt terecht af, omdat ze keelpijn heeft en een verkoudheid voelt opkomen. Later in de ochtend word ik wel verrast door mijn zwager en later ook zijn dochter die even kijkje komen nemen. Beiden werken in het ziekenhuis dus komen tijdens hun pauze even buurten. Begin van de middag komt ook Monique weer trouw. Alles ziet er positief uit.
Tot het moment , ongeveer een half uur dat het avondeten komt, ik binnen een split second me misselijk voel en ik de hele boel er uit spuug. Gelukkig was Monique net op tijd met een opvang bakje. Brrr, normaliter spuug ik niet snel, maar dit was niet te houden. Ik besluit de maaltijd van een bruine schotel prak maar over te slaan. Plots voel ik me slapjes. Ik vraag een klein blikje cola en krijg een tabletje tegen de misselijkheid. Nog geen tien minuten later komt ook de cola en het glaasje water waarmee ik het tabletje had geslikt retour. Blijkbaar heb ik toch een bijwerking van de medicijnen geselecteerd…
De medicijnen tegen de misselijkheid worden nu maar per infuus ingebracht. Het wordt weleens beter maar ik ben de rest van de avond niet heel veel waard. Mijn jongste dochter kan getuigen want die komt ’s avonds langs.
Woensdag 12 november 2025
De opname in het ziekenhuis begint met bloedprikken om 09:30 uur. Om 10:00 uur melden bij de afdeling op B2 Oost. Let’s go!
Bij het arriveren op kamer 15 is er nog geen bed. Tja, logistiek is altijd een uitdaging. Wel een kamergenoot, en samen constateren we dat er ook geen nachtkastjes zijn. Niet zo handig, want alle zooi op bed wordt al snel rommelig. Gelukkig is het allemaal snel geregeld. Na de nodige administratie volgt een inleidend gesprek met de coördinator verpleging en een snelle rondleiding. Best wat luxe: een voetbal spel, een pingpong tafel, diverse bewegingsapparaten, een XBox. In beweging blijven tijdens de behandeling is belangrijk. De verwachte verblijfsperiode in het ziekenhuis wordt 7 dagen, langer dan ik ondergoed bij me heb (want de hematoloog was uitgegaan van 4-5 dagen).
Bezoektijden zijn er niet echt. Er mogelijk maximaal vier verschillende mensen per dag komen en met maximaal twee tegelijk. Uiteraard mondkapjes op, met griepachtige klachten wegblijven en bezoekers moeten ouder zijn dan 16 jaar. Iedereen van de verpleging en artsen lopen ook constant met mondkapjes op als ze bij je in de buurt komen. Wel lastig om mensen te blijven herkennen, merk ik. Ze stellen zich allemaal keurig voor en ik weet bijna geen enkele naam te onthouden.
De bloedwaarden zijn goed dus uiteindelijk is er akkoord voor het starten van de behandeling. Voor de zekerheid krijg ik een infuus aangeprikt. Handig voor als er later op de dag of in de avond iets tegenvalt. Dan zit het infuus er maar vast in. tussen 15:30 en 16:00 uur worden de eerste twee spuiten gezet en slik ik de eerste chemo pil. Makkie…
De hematoloog komt nog eens langs en zij geeft aan dat het toch 4-5 dagen wordt als er geen onverwachte dingen gebeuren. Even later zegt de dienstdoende arts op de afdeling weer 7 dagen. Maar uiteindelijk worden ze het eens. Als ik goed reageer op de medicatie kan ik zaterdag naar huis. Monique krijgt dat gelukkig nog mee voordat ze naar huis gaat. Daar moet Ziggy natuurlijk nog uitgelaten worden en ze heeft de hele dag al aan mijn bed gekluisterd gezeten. Wat we allemaal niet doen “for love”…
Dinsdag 11 november 2025
De elfde van de elfde en ik ben me aan het voorbereiden op de ziekenhuis opname. Nog een paar boodschapjes doen en mijn spullen inpakken. Mijn opticiën bouwt nog even een tijdelijke bril voor me obv wat oude glazen (zonder vrio zicht), zodat ik me de eerste dagen kan redden. De varifocale (zonne)bril laat nog even op zich wachten.
Maandag 10 november 2025
Het is maandagmiddag, dus een nieuw gesprek met coördinator verpleging hematologie. Het wordt inderdaad woensdag dat de opname in het ziekenhuis plaatsvindt. Nu wordt het echt menens.
Zaterdag 8 november 2025
Vandaag de folders nog maar even doorgekeken, ook al is de start niet per maandag. O, ik mag geen lenzen dragen tijdens de behandeling. Dat is nieuwe informatie. Snel een afspraak maken bij mijn optiek teneinde een nieuwe bril te scoren, want ik heb alleen maar een computerbril en die is afgestemd op mijn schermafstand (als ik mijn lenzen in heb). Mijn oorspronkelijke bril heb ik ergens rond 1980 ritueel verbrand en ik draag sindsdien alleen maar lenzen.
Goed, een nieuwe bril waarmee ik in de verte kan zien. Zonder mijn lenzen wordt alles vanaf één à twee meter al vaag. Dus een bril is wel handig. Met mijn lenzen heb ik monovisie. Ik kijk met mijn linkeroog in de verte en met mijn rechteroog dichtbij. Daarom heb ik nooit een leesbril nodig gehad. Ik heb alleen mijn hersenen een beetje voor de gek gehouden en die hebben zich flexibel bewezen. Dus zou ik nu ook een leesbril nodig hebben om b.v. op mijn iPhone te kunnen kijken. Gelukkig is er zoiets als variofocus waarmee je door de onderkant van de bril kunt lezen. Afijn, een kleine € 1.000,- later heb ik een nieuwe bril besteld. En vanwege het 1+1 gratis (dat komt me bekend voor, ben ik dat niet eerder tegengekomen op deze website?) krijg ik ook voor het eerst van mijn leven een zonnebril op sterkte. Laat het zonnetje maar schijnen!
Vrijdag 7 november 2025
De -voorlopig (!)- laatste werkdag breekt aan. het voelt zo onwerkelijk. Gisteren heeft mijn directeur een algemeen berichtje in het “General”-kanaal van Teams geplaatst om iedereen die het nog niet wist te informeren. Opnieuw stromen de goede wensen, lieve hartjes etc. binnen. Ik ontvang zelfs een bericht vanuit de top van Emixa. Ik ben vereerd met zoveel reacties, terwijl ik tegelijkertijd voel dat ik ze liever niet had gehad. Het blijft dubbel.
Aangezien ik nog niets bevestigd heb gezien over de opname van aanstaande maandag zelf maar even gebeld met het ziekenhuis. Ik heb een gesprek met de coördinator verpleging hematologie. “O nee, er is maandag geen plek op de afdeling. Het wordt waarschijnlijk pas vrijdag. Weet u wat? Belt u maandagmiddag nog een keer. Misschien dat de opname woensdag wel door kan gaan, mits er dan voldoende voorraad van de Venetoclax medicijnen bij de ziekenhuis apotheek ligt. Anders kunnen we uw behandeling niet starten. Ik stuur u alvast de patiëntfolders en leefregels tijdens de behandeling door “. Zucht, goed dat ik nog even bel.
Woensdag 5 november 2025
Weer een formeel gesprek met de hematoloog, samen met mijn team (Monique en ik, Tara en Lauri). Een aantal punten hieruit klinken positief. Zo schat de hematoloog in dat de kans dat de chemo aanslaat wel 80% is, mede dankzij een afwijkend DNA-gen genaamd DDX41. En mocht er later in het traject een stamceltransplantatie nodig zijn, dan is mijn DNA ordinair genoeg om zo’n 5.000 geschikte kandidaat donoren te vinden in de stamcel databank. Voorlopig mogen we het daar nog niet over hebben. De focus ligt op stap 1: de eerste chemokuur. Waarschijnlijk vanaf komende maandag ga ik voor 4-5 dagen het ziekenhuis in, mits er plek is op de afdeling. Gedurende die dagen krijg ik dagelijks injecties en worden in drie dagen de chemo pillen ingeregeld. Gedurende de ziekenhuis opname word ik strak gemonitord op mogelijke bijwerkingen. Als het goed is ga ik daarna naar huis met de chemo pillen in de tas. Na de totale kuur van 4-5 weken wordt er mbv een nieuwe beenmergpunctie gecontroleerd of en hoe de ziekte op de behandeling reageert. Dat is bepalend voor de vervolgstappen.
In de middag nog even snel een corona prik gescoord. Het is onbekend welke uitwerking deze heeft op de behandeling. Maar toevallig lees ik net dat de inenting soms positieve effecten sorteert bij mensen met kanker. Hm, verrassend. Laat maar doorkomen!
Dinsdag 4 november 2025
Ondertussen werk ik nog steeds gewoon door. Het werk staat momenteel wel in het teken van overdracht en afronding. Het voelt heel gek om naar “stoppen” toe te werken. Gelukkig is er veel begrip vanuit mijn team.
Zaterdag 2 november 2025
Vandaag ter afleiding naar onze vrienden in Rotterdam. Ook daar is het weer afstand houden. Gelukkig is het een grote woonkamer. Ondanks alles is het nog best gezellig. Ze leven erg mee. En natuurlijk komt de geplande vakantie naar Zuid-Afrika nog even ter sprake. Tot een echt besluit komt het nog niet. Ze zien geen bezwaren om het (flexibel) door te zetten. Maar het mag wat hen betreft ook een extra jaar worden uitgesteld. Eerst maar eens de eerste chemo starten.
Vrijdag 31 oktober 2025
Uit een telefoongesprek met de hematoloog lijkt het er op dat de uitslagen gestaag binnen druppelen. Op basis van nieuwe bloedwaarden lijkt alles nog steeds stabiel, dus is het verantwoord om te wachten tot de uitslagen compleet zijn. Er is in feite geen dreiging om hals-over-kop te starten met bloedtransfusies omdat de bloedwaarden verder doorzakken. Sterker de te lage waarden lijken zelf iets te verbeteren, al gaat het om cijfers achter de komma. Of ben ik nu mezelf blij aan het maken met een dooie mus…?
Donderdag 30 oktober 2025
Vandaag een kort telefoongesprek met de endocrinoloog. Besloten is om de reguliere onderzoeken in het kader van MEN-1 voorlopig op te schorten. De focus moet nu gericht zijn op de chemo en het herstel daarvan. De endocrinoloog geeft aan dat hij op de achtergrond de ontwikkelingen van de gezondheid in de gaten houdt en bij uitslagen/scans meekijkt.
Woensdag 29 oktober 2025
Vandaag is de voorlopig laatste keer bij de Oldstars. Omdat er wat bijzondere activiteiten gepland staan, besluit ik om toch nog een dagje mee te maken. Ik zie er een beetje zot uit met mijn handschoenen aan, mijn mondkapje en pet op. Maar ik ken mijn pappenheimers, ze kun niet van elkaar afblijven. Iedere woensdag is het ritueel daar van handen schudden, schouders kloppen en mannelijke hugs uitdelen. Het valt niet mee om afstand te bewaren. Ze zijn blij dat ik er bij ben en stralen warme vriendschap uit.
Vandaag is ook de jaarlijkse fotoshoot. Onder begeleiding van een “echte” fotograaf wordt er een team foto gemaakt, plus individuele foto’s van elke Oldstar in het wedstrijd tenue. Ze blijken nog een verrassing voor me in petto te hebben. Ik krijg een prachtig shirt aangeboden en heb moeite om het droog te houden. Het resultaat van een speciale team foto krijg ik even later toegestuurd:

Ontroerend, zo mooi…
In de middag is er nog een team activiteit gepland, namelijk een bezoek aan het Wijk-C museum. Dat is een trip naar memory lane, door al die oude en vergeelde beelden van de roemruchte volkswijk. Zelfs voor mij -ik heb het grootste deel van mijn jeugd in de nieuwbouwwijken van Utrecht doorgebracht ipv het centrum- is het heel herkenbaar. Per slot van rekening komen mijn grootouders uit Wijk-C. Vaag herinner ik me nog dat we bij een verjaardag een paar metalen vuilnisbakken naar binnen haalden met een plank er op, zodat de visite kon zitten. Dan was het super druk in die kleine huisjes. En gezellig natuurlijk. Zo ook deze middag. Als de mannen de activiteit gaan afsluiten in de kroeg, moet ik helaas afhaken.
Dinsdag 28 oktober 2025
Steeds vaker bellen of appen lieve mensen die me een hart onder de riem steken. Ondanks dat het soms emotionele gesprekken zijn, doet het me goed. Iedereen leeft mee, ondanks dat soms gefrustreerd wordt gereageerd. Ik kan al niet meer tellen hoe vaak de woorden “Kut” en “Klote” langskomen. Sommigen spreken uit dat ze niet weten wat ze moeten zeggen of hoe ze moeten reageren. En dat mag er ook zijn, want ook ik weet vaak de antwoorden niet.
Maandag 27 oktober
Vandaag telefonisch bijpraten met de eerste hematoloog. Ze voelde dat ons contact van 17 oktober wel heel abrupt was geweest. Ze stelt diverse controle vragen over hoe ik me voel en hoe het met me gaat. Tja, met de klachten valt het nog steeds wel mee. Ik voel me af en toe wat slapjes en vermoeid. Dat hoort er bij, klinkt het vertrouwd. “Toch geen bijzondere verschijnselen?” Vraagt ze en een rijtje eerder gehoorde symptomen volgt. Nee, tot nu toe lijkt alles stabiel. Bloedwaarden geven geen aanleiding tot extra actie. Het advies luidt: Goed luisteren naar je lichaam, bij twijfel direct contact opnemen.
Vandaag een afspraak bij de podotherapeut. Ik loop al langere tijd te kwakkelen met mijn linkerknie. Hij is regelmatig erg pijnlijk, vermoedelijk zakken mijn voeten door en geeft dat druk aan de binnenkant van de knie. Aangepaste zooltjes kunnen dit verhelpen. Op aanraden van mijn jongste dochter Lauri kom ik in Almere terecht bij een specialist op het gebied van voeten, lopen en harmonisering van het lichaam. Het is een bijzondere ervaring door de holistische manier van kijken van deze man.
Weliswaar is hij snipverkouden maar door beiden een mondkapje te dragen en voor iedere aanraking handen te ontsmetten, komen we er toch uit. Zooltjes worden aangemeten, vanuit de enkels worden de nieren afgesteld (kan dat dan???) en de nodige ietwat ouderwets aandoende administratie wordt bijgewerkt. Over enkele weken krijg ik de zooltjes thuis gestuurd.
Toch belangrijk om dit nu te doen, omdat onderdeel van het herstel tijdens en na de chemo veel bewegen en wandelen is.
Vrijdag 24 oktober 2025
Ik haal voor het eerst van mijn leven een griepprik. Normaliter sla ik hem altijd over, maar nu wordt geadviseerd om hem wel te nemen, net als de corona prik. Monique doet dapper mee.
Onze oude buurtjes uit Maarssen komen op bezoek. Daar hebben we ruim 30 jaar naast gewoond en heel veel lief en leed mee gedeeld. Nog altijd hebben we veel contact. Ze zijn niet te houden en willen dolgraag langskomen. Dus dan toch maar toegezegd, ondanks het corona regime. Wel de hele tijd op afstand gehouden, niet die vertrouwde knuffels over en weer. Vreemde gewaarwording…
Woensdag 22 oktober 2025
Iedere woensdag train ik bij de FC Utrecht Oldstars, maar vandaag dus niet. Ik mis de gezelligheid, de onderlinge saamhorigheid en de humor. Ook de sociaal maatschappelijke bingo in de middag bij de bejaarden opslagplaats in Houten moet ik laten schieten. Balen dat ik mijn maatjes moet missen.
Later die dag ontvangen ik vele appjes met sterkte wensen en eentje belt me. Dit is inmiddels een goede vriend, we komen geregeld bij elkaar over de vloer. Ja, hij is bezorgd en leeft enorm mee, met zijn vrouw. Tussendoor hebben we het nog even over het toernooi bij Heracles Almelo. Dat is het grootste toernooi van het jaar dat steevast in mei wordt gehouden. Er komen tussen de 40 en 50 teams en het toernooi duurt meerdere dagen. Tussendoor slapen we dan altijd in Preston Palace, waar het nodige wordt gegeten en gedronken waardoor de tweede dag van het toernooi altijd zwaarder is dan het eerste. En ja, dat moet natuurlijk ivm onze teamopgave voor mei 2026 dadelijk -als altijd- vooruit betaald worden. Dus volgt na wat aarzeling de terechte vraag: moeten we wel of niet reserveren. Mijn antwoord is snel en simpel: Natuurlijk! Dan ben ik al lang weer opgeknapt, toch? Mocht ik op het laatste moment niet kunnen, dan zetten we wel een reserve speler in op die kamer.
Ook maar onze goede vrienden in Rotterdam informeren. Ook zij schrikken… Met hen hebben we voor september 2026 een reis naar Zuid-Afrika op de planning staan. Ai, dat is een forse investering. Dus opnieuw de vraag: Doorgaan met het organiseren of stoppen? Voor mij is het een uitgemaakte zaak. Ik wil die stip op de horizon houden! Ik ga ervan uit dat ik straks hersteld ben en in voldoende conditie om een dergelijk avontuur te gaan beleven. Uiteraard gaan we wel wat voorzorgsmaatregelen nemen, zoals een annuleringsverzekering en mijn jongste dochter Lauri vragen of ze in geval ik niet kan mijn plaats in wil nemen. Monique is er nog niet zeker van of ze wel wil gaan, mocht ik niet mee kunnen…
Maandag 20 oktober 2025
Ik moet het vandaag aan mijn team vertellen. Pfff, dat is een pittige opgave. Ik merk dat als ik emoties op gezichten zie, ik zelf ook dreig te breken. Werk en verantwoordelijkheidsgevoel raakte me diep. Het voelt alsof ik mijn team in de steek laat. Terwijl ik natuurlijk weet dat het niet zo is, blijft dat gevoel aanwezig.
De eerste afspraak met de nieuwe hematoloog is daar. We verwachten een persoonlijk behandelplan te kunnen gaan bespreken. Mijn team (Monique en ik, Tara en Lauri) heeft zich goed voorbereid. De hematoloog voelt meteen aan dat we ons ingelezen hebben en ze de “Jip & Janneke” inleiding kan overslaan. Ze geeft direct aan dat we wat voorbarig zijn qua verwachtingen.
Inderdaad hadden wij over het hoofd gezien dat de meeste uitslagen van de beenmergpunctie nog niet binnen waren. Sommige zaken moeten op kweek gezet worden, er moet uitgebreid DNA onderzoek plaatsvinden. Dat alles heeft een doorlooptijd van zo’n 2-3 weken. Ondanks dat we er klaar voor denken te zijn, is nog wel een periode geduld nodig. De onderzoeksresultaten zijn namelijk bepalend voor welk persoonlijk behandelplan mogelijk is.
Uit de echo van het hart blijkt dat een intensieve behandeling (2x een 4-5 weken durende ziekenhuis opname met chemo, gevolgd door een stamceltransplantatie, gezien de hartconditie niet haalbaar is. De chemo zal mogelijk extra schade aan het hart aanbrengen en daardoor de hartfunctie verder kunnen verminderen. Een minder intensieve behandeling lijkt daarom de richting waarin we gaan. Voordeel is dat er minder dagen in het ziekenhuis hoeven te worden gespendeerd. Het nadeel: is de kans op succes dan ook vergelijkbaar?
Zondag 19 oktober 2025
Vandaag is de marathon van Amsterdam. Zowel een goede vriend als een nichtje lopen mee. Het plan was om te gaan kijken langs de route. Zal ik het doen? Ik besluit van wel, want ik voel me goed. Het is een goede afleiding en ik weet een redelijk rustig plekje te vinden waar ik bijna drie uur sta te klappen terwijl de dappere lopers langskomen. Helaas zie ik beide bekenden niet en word ik zo koud dat ik weer naar huis ga.
Gelukkig is er later op de dag ook nog een F1 race met Max. Nog meer afleiding…
Zaterdag 18 oktober 2025
Ter voorbereiding op de afspraak van komende maandag verdiepen we ons in de Hematon website. Dat is een uitstekende website met informatie over ziektebeelden, diagnose, behandeling en nazorg die bovendien actueel, betrouwbaar, onafhankelijk en begrijpelijk is. Echt een aanrader voor wie het betreft. Ook vanuit het ziekenhuis zijn ze er erg enthousiast over.
We zuigen de informatie op die van toepassing is. Tegelijk starten we met mijn team (Monique en ik, plus onze dochters Tara en Lauri) een gezamenlijke vragenlijst via Google docs, zodat we specifieke vragen klaar hebben voor de ontmoeting met de hematoloog maandag.
Die avond speelt FC Utrecht, maar daar kan ik niet naar toe. Vanwege mijn kwetsbaarheid moet ik mensenmassa’s vermijden, dus zeker een vol stadion. Ik meld me af in mijn FCU vriendengroep, een stelletje gasten met wie ik al vele jaren samen onze FC bezoek. Al snel volgt een telefoontje: “Hoezo ga je niet? Je bent er altijd! Wat is er aan de hand? Alles goed?”. Nee, niet echt. Het is nog heel moeilijk om uit te leggen. Ik probeer het toch en haal hoop uit de goede wensen die naar me toe worden gestraald.
Dan ook maar meteen melden bij mijn werk, ook al is het weekend. Ik spreek af dat ik voorlopig nog wel blijf werken tot daadwerkelijk de chemo gaat starten. Mijn people manager zegt direct dat ik alle ruimte moet nemen die nodig is.
Vrijdag 17 oktober 2025
Om 10:00 uur ’s ochtend is de afspraak. De beenmergpunctie op zich valt gelukkig erg mee. Lang niet zo’n pijnlijk gevoel als de eerste keer en het was eigenlijk prima te doen.
Tegen 17:00 uur belt de hematoloog dat de voorlopige uitslag niet goed is. Er wordt geconstateerd dat er zgn. blasten van foute cellen worden gegenereerd vanuit mijn beenmergfabriek. Kortom, er is sprake van AML. En de vooruitzichten zijn niet al te best. Er zal een traject gestart worden, bestaande uit chemokuren en een stamceltranplantatie. Jeetje, wat een boodschap. Dat komt wel even binnen…
Tja, en hoe breng je zo’n bericht bij je kinderen en naaste familie. Bellen en facetimen mondt uit in veel verdriet en verslagenheid. Maar ook meteen saamhorigheid en uitspraken als “we gaan er voor”, “het komt goed” en “we slepen ons er doorheen”. En tegelijkertijd voel je de onuitgesproken wanhoop.
Meteen geregeld dat we maandag de 20e gezamenlijk (Monique en ik, met onze meiden) naar de afspraak met de nieuwe hematoloog gaan. Deze hematoloog heeft veel ervaring met de behandeling van AML.
Maandag 13 oktober 2025
Bij een reguliere controle van mijn bloedwaarden blijken deze niet juist. De waarden zakken plots meer en meer door de ondergrens. Voor de zekerheid dan toch maar nog een keer een beenmergpunctie. Dat is geen prettige behandeling en ik herinner me de pijn van de vorige keer. Maar goed, als het moet, dan moet het.